Alfredo Zitarrosa — Guitarra Negra şarkısının şarkı sözleri ve çevirisi
Sayfa, Alfredo Zitarrosa adlı sanatçının "Guitarra Negra" şarkısının sözlerini ve Türkçeye çevirisini içeriyor.
Şarkı sözleri
Cómo haré para tomarte en mis adentros, guitarra…
Cómo haré para que sientas mi torpe amor, mis ganas de sonarte entera y mía…
Cómo se toca tu carne de aire, tu oloroso tacto, tu corazón sin hambre, tu
Silencio en el puente, tu cuerda quinta, tu bordón macho y oscuro, tus
Parientes cantores, tus tres almas, conversadoras como niñas… Cómo se puede
amarte sin dolor, sin apuro, sin testigos, sin manos que te ofendan
Cómo traspasarte mis hombres y mujeres bien queridos Guitarra; mis amores
ajenos, mi certeza de amarte como pocos… Cómo
Entregarte todos esos nombres y esa sangre, sin inundar tu corazón de sombras,
de temblores y muerte, de ceniza, de soledad y rabia, de
Silencio, de lágrimas idiotas…
Allanamiento
Hoy anduvo la muerte buscando entre mis libros alguna cosa… Hoy por la tarde
anduvo, entre papeles, averiguando cómo he sido, cómo ha sido mi vida,
cuánto tiempo perdí, cómo escribía cuando había verduleros
Que venían de las quintas, cuando tenía dos novias, un lindo jopo,
dos pares de zapatos, cuando no había televisión, ese mundo a los pies
violento, imbécil, abrumador, esa novela canallesca escrita por un loco
Hoy anduvo la muerte entre mis libros buscando mi pasado
Buscando los veranos del 40, los muchachitos bajo la manguera, las siestas
clandestinas, los plátanos del barrio, asesinados, tallados en
El alma…
Hoy anduvo la muerte revisando mi abono del tranvía, mis amigos, sus nombres,
las noches del Café Montevideo, las encomiendas
Por la Onda con olor a estofado, revisando a mi padre, su Berreta, su
Baldomir, revisando a mi madre, su hemiplejia, al Uruguay batllista, a
Arístides querido, a mis anarcos queridos bajo bandera, bajo mortaja
Bajo vinos y versos interminables…
Hoy anduvo la muerte revisando
Los ruidos del teléfono, distintos bajo los dedos índices, las fotos
El termómetro, los muertos y los vivos, los pálidos fantasmas que me habitan,
sus pies y manos múltiples, sus ojos y sus dientes, bajo
Sospecha de subversión…
Y no halló nada… No pudo hallar a Batlle, ni a mi padre, ni a mi madre,
ni a Marx, ni a Arístides, ni a Lenin
Ni al Príncipe Kropotkin, ni al Uruguay ni a nadie… ni a los muertos
Fernández más recientes
A mí tampoco me encontró… Yo había tomado
Un ómnibus al Cerro e iba sentado al lado de la vida… Pasé frente al nocturno
y la vida había pintado unos carteles
Pregunté en una esquina por la hora, y en la bolsa del hombre que me dijo la
hora iba la vida, junto con su almuerzo
Hoy dejaré las puertas y las ventanas de mi casa abiertas… y la noche entrará
por todas las ventanas de mi casa, por todas las ventanas de todo el barrio,
por todas las ventanas de todos los cuarteles y de todas las cárceles,
por todas las ventanas de los hospitales… la noche entrará, cabeceando
Saltará para adentro, sombra a sombra a la luz del farol… y se
Echará en el piso como un perro… y aguardará hasta la madrugada…
Hoy, dejaré las puertas y las ventanas de mi casa, abiertas, para siempre…
La casa
Mi corazón está mejor sitiado que mi casa, mi casa, más cercada que mi barrio…
mi barrio, cercado por mi Pueblo… En mi barrio vive
El Presidente, cercado por un muro casi derrumbado…
Uruguay for export
Temblando, con el frontal partido por el marrón, por el marronero, cae
Sobre sus costillas, pesada como un mundo, la res… Cae con
Estrépito, de bruces sobre el cemento… balando al descuajarse su
Osamenta, ya sólo un pobre costillar enorme, ya sólo un pobre cuero y sangre,
media tonelada de huesos astillados, hincados en toda esa vida temblorosa y
atónita
Ahí se va alzando, como un pesado pingajo, atrapada por la pata por un gancho
que le salta arriba, que la alza
Por un ojal abierto en el garrón de un cuchillazo en plena estupidez
Sentimental, en plena media tonelada de monstruoso dolor
Incomprensible, absurdo, balando, plañidera y tonta, como un
Escarabajo que no piensa, mientras medita lentamente por qué duele tanto y por
qué duele qué parte de quién que es ella misma, La res abierta al
descuartizamiento atroz por todas partes, que nunca habían dolido y que eran
tantas partes, tan extensas… y que pastando nunca habían dolido
Haciendo leche, esperma, músculos, crin y cuero y cornamenta viva,
que eran la vida misma manando hacia sus adentros vibrando tiernamente como un
sol cálido hacia sus adentros… y nunca
Habían dolido… Ya está colgada… Las patas delanteras se enderezan
Se endurecen y avanzan hacia adelante y hacia arriba, implorantes y fatalmente
rígidas, rematadas en cortas pezuñas que hace un instante
Amasaban el barro del corral, el estiércol de otros cien balidos
Dinosaurios del siglo de las máquinas, nacidos para morir de un
Marronazo…
Ahora ya es carne azul colgada en la heladera: «Uruguay
For export»
Aquella res, que murió de un marronazo, cayó y tembló
Todo el frigorífico
Aquella otra res que recibió el marronazo en
Plena frente, de dos dedos de espesor, mientras entraba al tubo
Desconfiando porque allí no había pasto, alcanzó a comprender que había otra
res delante, balando, que ya se la llevaba el gancho… y cayó detrás, también,
y el cemento tembló bajo esos huesos
Aquella Otra res, que esquivó el marronazo y que cayó también, con un ojo
reventado y una guampa partida, deshecha, también cayó y tembló la tierra,
tembló el marrón, tembló el marronero; la res, murió temblando de dolor y de
miedo… de un marronazo en plena frente «for export» del Uruguay
Flor show (por vals)
En la punta del agua, una flor blanca, luminosa, de quince dólares
Se hace chispa, se abulta, se diluye, chorrea entre otras flores más pequeñas,
llora, se agita, la catapulta el chorro de agua y sube como bola en el aire…
Está naciendo siempre, mientras el agua canta en esa fuente de la boîte
Entre aplausitos, al compás de la orquesta blanda flor blanca, acuosa,
nostalgiosa en el aire… subida en los aplausos como espitada, hendida,
empitonada… gime y llora en la
Noche, tira estrellas bailando bajo el humo, renace, llora por el
Chorro azul-blanco de la fuente como si fuera planta que la cría -y
Que no es-… y sin embargo, así seguirá abriéndose, muriendo
Hinchándose y flotando, mientras duren la noche, su belleza infantil de
ingeniería, su blando corazón bajo el foquillo fijo y lechoso
El gringo, el chorro de agua a precio, el aire de importación, esas hembras,
el mozo, esos señores
Mis alas
Hace un buen rato ya que doy trabajo y vengo acostumbrándome al desuso de mi
alma, a la razón del enemigo, a mis sesenta cigarrillos diarios,
a las malas costumbres de mis canciones, que de algún modo siempre fueron
nuestras, vos lo sabés, Guitarra Negra…
Hoy reanudo en un cómico enderezo la hora de ayer parada en su nostalgia… Me
hacen sufrir las alas que me puse para volar, mas grito y se alzan,
gimo y me acompañan, río y baten de a dos, como que están amándose y se odian,
sin embargo mis dos alas… se odian, se enderezan, se hacen amigas mías para
llevarme por todas partes: allá está la canción, aquí la Nada, más allá el
Pueblo y más acá el Amor…
Pero el Pueblo está también más acá… y antes estaba allá también,
detrás del Pueblo el pueblo… Hemos viajado por todos mis caprichos y el
Pueblo osando
(sic) el piso, amándose con alas como las mías… odiando su destino
Odiándome y amándome sin alas, con millones de pies, con manos y cabezas y
lenguas… y sus mil bocas dicen: «Ahora, la suerte ya está echada»
La mariposa
La mariposa viene hacia mí en la calle, en el aire húmedo, por el aire húmedo
bailando, por el aire agobiante, ominoso, bailando en el aire caliente
Y yo vi que no era a mí a quien buscaba sino a la muerte… y que no buscaba la
muerte también vi, porque no era mariposa de la ciudad de hierro,
ni nacida para eso… sino que era mariposa nada más, en la ciudad,
presa y ya muerta de antemano fatalmente… buscando en ese bailar loco y
frágil un ala, un grano
Una pizca de polen en el cemento…
Porque la mariposa nace y no aprende nada hasta que muere en cualquier sitio,
herida de muerte por su semana justa, por su tiempo preciso, por su sorbito de
vida ya bebida… Eso no es tan triste… triste es ver su cadena de huevos en
el hollín, depositados junto a un río de aceite, a la sombra de las altas
paredes de cemento
Su cadena de huevos de seda
Hago falta
Hago falta, yo siento que la vida se agita nerviosa si no comparezco,
si no estoy, iento que hay un sitio para mí en la fila que se ve ese vacío,
que hay una respiración que falta, que defraudo una espera… Siento la
tristeza o la ira inexpresada del compañero el amor del que me aguarda
lastimado… falta mi cara en la gráfica del Pueblo, mi voz en la consigna,
en el canto, en la pasión de andar mis piernas en la marcha, mis zapatos
hollando el polvo… los ojos míos en la contemplación del mañana…
mis manos en la bandera, en el martillo, en la guitarra, mi lengua en el
idioma de todos, el gesto de mi cara en la honda preocupación de mis hermanos
Exhortación y propósitos
Cómo haré para tomarte en mis adentros, guitarra, guitarra negra
Dice Enrique, mi hermano, que hay cierto perro hundido que se lame mansamente y
nos lame, lamiéndose, una herida quieta allá al fondo sentado en su escalón
Y dice más mi hermano el otro Enrique, en Praga: dice que amarte con certeza,
hacerte enteramente hembra, darte lo que de vida tengan mis urgencias,
será amar más y más a Jaime; amarlo, más de veras… por su alma,
su propio perro mordedor bajo el
Garrote, el cable, el puñetazo, la bolsa de arpillera, el plantón y el
Insulto… la olvidada mejilla que no ponen ni él ni nadie a
Golpear… sino con hambre y Rita y José Luis, por Gerardo y Raúl y
Rosa y Sara y Mauricio… y por todos nuestros muertos
Y he sabido guitarra, que este otro perro que criaste, ladrador, campesino,
a veces manso o vigilante, que roe su propio hueso en la penumbra y gruñe…
cual casi todo perro popular, vagará por tus anchas veredas tus milongas
sangrantes… hasta morir también tal vez un día de soledad y rabia…
de ternura… o de algún violento amor; de amor sin duda
Şarkı sözü çevirisi
Seni nasıl içeri sokacağım, gitar…
Sakar sevgimi, sana bütün ve benim için ses çıkarma arzumu nasıl hissettireceğim…
Açlık, havasız, pis kokulu touch, kalbinin etini nasıl dokunabilirim, senin
Köprüde sessizlik, beşinci ipin, karanlık erkek asan, senin
Şarkı söyleyen akrabalarınız, üç ruhunuz, kızlar gibi konuşuyorsunuz ... Nasıl olabilir
seni acı çekmeden, acele etmeden, tanık olmadan, seni rahatsız eden eller olmadan seviyorum
Sevgili erkek ve kadın gitarımı nasıl kırabilirim; aşklarım
Diğerleri, seni çok az sevdiğime dair kesinliğim ... Nasıl
Kalbinizi gölgelerle doldurmadan tüm bu isimleri ve kanı verin,
titremeler ve ölüm, kül, yalnızlık ve öfke,
Sessizlik, aptal gözyaşları…
Haneye tecavüz
Bugün ölüm kitaplarımın arasında bir şey aramaya başladı ... bu öğleden sonra
kağıtlar arasında yürüdü, nasıl olduğumu, hayatımın nasıl olduğunu anladı,
ne kadar zaman kaybettim, sebze çiftçileri olduğunda nasıl yazdım
Bu quintas geldi, o iki kız arkadaşı vardı, sevimli bir jopo,
iki çift ayakkabı, televizyon yokken, o dünya Ayaktaydı
vahşi, embesil, ezici, bir deli tarafından yazılmış o rascal Roman
Bugün ölüm geçmişimi aramak için kitaplarımın arasında yürüdü
40'ların yazlarını, hortumun altındaki küçük çocukları, uykuları arıyorum
gizli, mahalle muzları, öldürülmüş, oyulmuş
Ruh…
Bugün ölüm tramvay Geçidimden geçti, arkadaşlarım, isimleri,
las noche del Café Montevideo, las encomiendas
Babamın, onun beresinin, onun ...
Baldomir, annemi Gözden, onun Hemipleji, Uruguay batllista için, için
Aristides sevgili, sevgili anarşilerime, bayrak altında, kefenin altında
Şaraplar ve sonsuz ayetler altında…
Bugün ölüme doğru yürüdü.
Telefon sesleri, işaret parmaklarının altında farklı, fotoğraflar
Termometre, ölüler ve yaşayanlar, bana yaşayan soluk hayaletler,
birden fazla ayağı ve elleri, Gözleri ve dişleri, altında
Subversion şüphesi…
Ve hiç bir şey bulamadı... Batlle'i, babamı ya da annemi bulamadı.,
ne Marx, ne Aristides, ne de Lenin
Prens Kropotkin'e değil, Uruguay'a değil, kimseye değil ... değil ölü.
Fernández en son
O da beni bulamadı ... Ben almıştı
Tepeye giden bir otobüs ve ben hayatın yanında oturuyordum ... Gecenin önünde geçtim.
ve hayat bazı posterler boyamıştı
Saat başı bir köşede ve bana söyleyen adamın çantasında sordum
saat öğle yemeği ile birlikte, hayat gitti
Bugün evimin kapılarını ve pencerelerini açık bırakacağım ... ve geceye girecek.
evimdeki tüm pencerelere, tüm mahalledeki tüm pencerelere,
tüm kışlaların ve tüm hapishanelerin tüm pencerelerinden,
hastanelerin tüm pencerelerinden... gece başını sallayarak girecek
Fenerin ışığında gölgeden sonra gölgeye atlayacak ... ve olacak
Köpek gibi yere yatacak ... ve şafağa kadar bekle…
Bugün, evimin kapılarını ve pencerelerini sonsuza dek açık bırakacağım…
Ev
Kalbim evimden daha iyi kuşatılmış, evim, mahallemden daha çitle çevrili…
mahallem, köyümle çevrili ... mahallemde yaşıyor
Başkan, neredeyse yıkılmış bir duvarla çevrili…
İhracat için Uruguay
Titreyen, kahverengi tarafından frontal bölünmüş ile, kahverengi tarafından, düşer
Kaburgalarında, bir dünya kadar ağır, res ... İle düşer
Çimentodaki haçların sesi ...
Osamenta ve sadece fakir bir büyük kaburga ve sadece fakir bir deri ve kan,
Yarım ton yontulmuş kemik, tüm bu titreyen yaşamda sıkışmış ve
hayret
Orada, ağır bir damlama gibi, bacağın bir kanca ile yakalanması gibi yükselir
bu atlar, bu onu yükseltir
Tam bir aptallık içinde bir bıçağın Garronunda açık bir ilik tarafından
Duygusal, tam Yarım Ton canavarca acı içinde
Anlaşılmaz, saçma, gevezelik, sızlanan ve aptal, bir
Düşünmeyen bir böcek, yavaş yavaş meditasyon yaparken neden bu kadar acı verici ve neden
bu kendini kim kimin neresini ne acıtır, açık res
korkunç bir durum, her yerde, paramparça, ne zarar vardı ve olan
çok fazla parça, çok geniş ... ve bu otlatma asla zarar vermedi
Süt, sperm, Kas, at kılı ve deri ve canlı boynuz yapmak,
bu, içten içe fışkıran ve şefkatle Titreşen bir hayattı.
içinize sıcak güneş ... ve asla
Zarar vardı ... çoktan asıldı... ön bacaklar düzeltin
Sertleşirler ve ileri ve yukarı doğru ilerlerler, yalvarırlar ve ölümcül olurlar
sert, kısa toynakları üzerinde tepesinde bir an yapar
Ağılın kilini, yüzlerce başka atığın gübresini yoğrdular
Dinozorlar yüzyılın makineleri, ölmek için doğmuş bir
Marronazo…
Şimdi buzdolabında asılı mavi et: "Uruguay
İhracat için»
Kahverengi bir felçten ölen sığır eti düştü ve titredi
Tüm buzdolabı
Kahverengi olan diğer sığır eti
Tam alın, iki parmak kalın, tüpe girerken
Şüpheli, çünkü çim yoktu, başka bir tane olduğunu fark etti
res önde, balando, zaten kancayı aldı... ve çok geride kaldı,
ve çimento o kemiklerin altında salladı
Kahverengiden kaçan ve aynı zamanda bir gözle düşen diğer sığır eti
patlama ve kırık, kırık bir guampa da düştü ve dünyayı salladı,
kahverengi titredi, kahverengi adam titredi; sığır eti, acı ve acı ile titreyerek öldü.
korku... Uruguay'ın "ihracat için" cephesinin ortasında bir kahverengi
Vals tarafından) çiçek gösterisi)
Suyun ucunda, beyaz bir çiçek, aydınlık, on beş dolar
Diğer küçük çiçekler arasında parıldıyor, çıkıntı yapıyor, sulandırıyor, damlıyor,
ağlıyor, sallıyor, su jetini mancınıklıyor ve havada bir top gibi tırmanıyor…
Her zaman doğar, su la boite çeşmesinde şarkı söyler
Alkış arasında, orkestranın ritmine yumuşak beyaz çiçek, sulu,
havada nostaljik ... tükürme, yarık gibi alkış yükseliyor,
empitonada ... inliyor ve ağlıyor
Gece, yıldızları fırlatır, dumanın altında dans eder, yeniden doğar, çığlık atar.
Mavi-beyaz çeşme jeti, bitki yetiştiriciliği gibi-ve
Bir şey değil ... ve yine de ölmeye devam edecek
Şişme ve yüzen, onlar gece son olarak, onların çocuksu güzelliği
mühendislik, onun yumuşak kalp altında sabit ve sütlü meme
Gringo, fiyata su jeti, ithal hava, bu dişiler,
garson, şu Beyler.
Kanatlarım
İş verdiğimden ve işimden vazgeçmeye alıştığımdan beri uzun zaman geçti.
alma, düşmanın zihnine, günde altmış sigarama,
şarkılarımın kötü alışkanlıklarına, bir şekilde her zaman vardı
bizimki, bilirsin, siyah gitar…
Bugün bir çizgi romanda devam ediyorum, dün nostaljisinde duruyorum ... Beni
uçmak için taktığım kanatların acı çekmesini sağlıyorlar, ama çığlık atıyorum ve yükseliyorlar,
inilti ve bana eşlik et, Gül ve birbirlerini seviyorlarmış ve nefret ediyorlarmış gibi dövün,
yine de iki kanadım ... birbirinizden nefret edin, düzeltin, benimle arkadaş olun
beni her yere götür: şarkı var, işte hiçbir şey, ötesinde
İnsanlar ve daha fazlası burada aşk…
Ama köy de burada daha fazla... ve daha önce de oradaydı,
köyün arkasında bir köy var ... tüm kaprislerimle Seyahat ettik ve
Köy cesur
(sic) zemin, benim gibi kanatları ile birbirlerini seven ... kaderlerinden nefret etmek
Benden nefret etmek ve beni kanatsız, milyonlarca ayakla, ellerle ve kafalarla sevmek ve
diller ... ve bin ağızları şöyle diyor: "şimdi şans döküldü»
Kelebek
Kelebek bana sokakta, ıslak havada, ıslak havada geliyor
dans, havada ezici, uğursuz, sıcak havada dans
Ve bunun benim değil, ölümün peşinde olduğunu gördüm ... ve ben aramadım
ölüm de gördü, çünkü demir şehrin kelebeği vardı,
bunun için doğmadım bile ... ama şehirde sadece bir kelebekti.,
av ve önceden ölümcül bir şekilde öldü ... bu çılgın dansa bakmak ve
kırılgan bir kanat, bir tahıl
Çimentoda bir tutam polen…
Çünkü kelebek doğar ve hiçbir yerde ölene kadar hiçbir şey öğrenmez,
ölüm adil hafta onun için yara, hassas zaman onun için, sıp onun için
hayat zaten sarhoş ... bu çok üzücü değil ... yumurta zincirini görmek üzücü.
bir petrol Nehri tarafından biriktirilen kurum, yüksek gölgede
çimento duvarlar
İpek yumurta zinciriniz
Buna ihtiyacım var.
Buna ihtiyacım var, ortaya çıkmazsam hayat gergin gibi hissediyorum,
eğer değilse, o zaman bu boşluğu gördüğünüz sırada benim için bir yer olduğunu düşünüyorum,
bir nefesin eksik olduğunu, beklemeyi hayal kırıklığına uğrattığımı ... Hissediyorum
üzüntü ya da refakatçinin ifade edilmemiş öfkesi beni bekleyen kişinin sevgisi
incitmek ... yüzüm köy grafiğinde eksik, sesim sloganda,
şarkı söylerken, yürüyüş tutkusunda, yürüyüşte ayaklarım, ayakkabılarım
toz taşlama ... yarının tefekküründe gözlerim…
ellerim bayrak üzerinde, çekiç üzerinde, gitar üzerinde, dilim üzerinde
her şeyin dili, kardeşlerimin derin endişesinde yüzümün hareketi
Öğüt ve amaçlar
Seni nasıl içeri sokacağım, gitar, siyah gitar
Henry, kardeşim, uysal bir şekilde yalıyor ve batık bir köpek olduğunu söylüyor.
yalama, yalama, hala bir yara orada onun adımında oturuyor
Ve kardeşim Henry, Prag'daki diğeri, daha fazlasını söylüyor: seni kesin olarak sevdiğini söylüyor,
seni tamamen kadın yap, sana hayatın benim acil durumlarım olduğunu ver,
James'i daha çok sevmek olacak; onu daha çok sevmek ... ruhu için,
altında kendi ısırma köpek
Sopa, kablo, yumruk, çuval bezi çantası, stand ve
Hakaret... ne o ne de kimseye koymayan unutulmuş yanak
Vuruş... ama hungry ve Rita ve José Luis, Gerardo ve Raul ve
Rosa, Sara ve Mauricio ... ve tüm ölülerimiz için
Ve ben gitar biliyorum, bu diğer köpek kaldırdı, havlayan, köylü,
bazen uysal ya da uyanık, penumbrada kendi kemiğini kemirir ve homurdanır…
hemen hemen her popüler köpek gibi, milongalarınızın geniş yollarında dolaşacak
kanama ... ölüme de belki bir gün yalnızlık ve öfke…
hassasiyet ... ya da şiddetli bir aşk; şüphesiz aşk