Andre Bourvil — Les crayons şarkısının şarkı sözleri ve çevirisi
Sayfa, Andre Bourvil adlı sanatçının "Les crayons" şarkısının sözlerini ve Türkçeye çevirisini içeriyor.
Şarkı sözleri
Ell' n’avait pas de parents,
Puisque elle était orpheline.
Comm' ell' n’avait pas d’argent,
Ce n'était pas un' richissime.
Ell' eut c’pendant des parents,
Mais ils ne l’avaient pas r’connue,
Si bien que la pauvr' enfant,
On la surnomma l’inconnue.
Ell' vendait des cart' postales,
Puis aussi des crayons,
Car sa destinée fatale,
C'était d’vendr' des crayons.
Elle disait aux gens d’la rue:
«Voulez-vous des crayons ?»
Mais r’connaissant l’inconnue,
Ils disaient toujours non.
C’est ça qu’est triste.
C’est triste quand même de n’pas reconnaître son enfant,
Il faut pas être physionomiste !
Il m’semble que si j’avais un enfant, moi je le reconnaîtrais !
A condition qu’il me ressemble, naturellement !
C'était rue d’Ménilmontant,
Qu’elle étalait son p’tit panier.
Pour attirer les clients,
Ell' remuait un peu son panier,
Mais un jour, un vagabond
Qui passait auprès d’son panier
Lui a pris tous ses crayons,
Alors, ell' s’est mise à crier:
«Voulez-vous des cartes postales?
Je n’ai plus de crayons.»,
Mais les gens, chose banale,
N’voulaient plus qu’des crayons.
Quand elle criait dans la rue,
«Voulez-vous des crayons ?»
Ils disaient à l’inconnue:
«Tes crayons sont pas bons.»,
C’est ça qu’est triste.
C’est triste quand même, elle avait plus d’crayons.
Forcément, elle s’baladait avec son panier à découvert, n’est-ce pas?
Alors l’vagabond, lui, il passait à côté d’son panier, n’est-ce pas?
Alors avec sa main, alors … heu … hop !
Il lui a pris tous ses crayons, comme ça elle n’en avait plus.
C’est vrai qu’elle n’en avait pas besoin puisqu’elle n’en vendait jamais !
Mais quand même !
Un marchand d’crayons en gros
Lui dit: «Viens chez moi mon enfant,
Je t’en ferai voir des beaux,
Je n’te demanderai pas d’argent.»
Ce fut un drôle de marché,
Car c'était un drôle de marchand,
Et elle l’a senti passer,
Car elle en a eu un enfant.
C’est triste ça quand même d’abuser d’une inconnue comme ça !
C’est vrai qu’elle a été faible aussi !
C’est pas parce qu’il disait qu’il avait un… qu’il était…
Enfin, elle avait un enfant quoi, elle avait bonne mine !
Si seulement elle avait eu une mine de crayon !
Mais non, mais c’est ça qui la minait !
Alors elle l’a abandonnée, son enfant,
Et qu’est-ce qu’elle a fait plus tard cette enfant, hein?
Elle vendait des cartes postales,
Puis aussi des crayons,
Car sa destinée fatale,
C'était d’vendre des crayons.
Elle disait aux gens d’la rue,
«Voulez-vous des crayons ?»
Mais r’connaissant l’inconnue,
Ils disaient toujours non.
C’est ça qu’est triste
Şarkı sözü çevirisi
Hiçbir anne vardı.,
Yetim olduğundan beri.
Comm ' ell ' hiç parası yoktu,
Çok zengin değildi.
Ailesi vardı.,
Ama onu tanımıyorlardı.,
O kadar ki zavallı çocuk,
Bilinmeyen lakaplıydı.
Kartpostal satıyordu.,
Sonra da kalemler,
Onun ölümcül kaderi için,
Kalem satıyordu.
Sokaktaki insanlara anlatıyordu.:
"Kalem ister misin ?»
Ama bilinmeyeni bilmek,
Hep hayır derlerdi.
Bu ne kadar üzücü.
Çocuğunuzu tanımamak üzücü,
Bir physiognomist olmak zorunda değilsiniz !
Bana öyle geliyor ki, eğer bir çocuğum olsaydı, onu tanırdım !
Bana benzediği sürece, elbette !
Bu rue d'menilmontant oldu,
Küçük sepetini yayıyormuş.
Müşterileri çekmek için,
Sepetini biraz sallıyordu.,
Ama bir gün, bir serseri
Kim sepetinin yanından geçiyordu
Bütün kalemlerini aldı.,
Bu yüzden çığlık atmaya başladı:
"Kartpostal ister misin?
Kalemim bitti.»,
Ama insanlar, banal bir şey,
Tek istedikleri kalemlerdi.
Sokakta çığlık atarken,
"Kalem ister misin ?»
Bilinmeyeni anlatıyorlardı.:
"Kalemlerin iyi değil.»,
Bu ne kadar üzücü.
Yine de üzücü, daha fazla kalem vardı.
Açık sepetiyle dolaşmak zorunda kaldı, değil mi?
Yani vagabond, sepetinin yanından geçiyordu, değil mi?
Yani eliyle, yani ... ah ... hop !
Tüm kalemlerini aldı, bu yüzden hiç yoktu.
Hiç satmadığı için ona ihtiyacı olmadığı doğru !
Ama hala !
Toptan kalem Satıcısı
Dedi ki: "bana gel, çocuğum.,
Sana güzel olanları göstereceğim.,
Senden para istemeyeceğim.»
Komik bir pazardı.,
Çünkü komik bir tüccardı.,
Ve onun geçtiğini hissetti,
Çünkü bir çocuğu vardı.
Bir yabancıyı böyle taciz etmek üzücü !
Onun da zayıf olduğu doğru !
Bir tane olduğunu söylediği için değil... o olduğunu…
Yani, bir çocuğu vardı, ne, iyi görünüyordu !
Keşke bir kurşun kalem olsaydı !
Ama hayır, ama onu baltalayan şey buydu !
Bu yüzden çocuğunu terk etti. ,
Peki o çocuk daha sonra ne yaptı?
Kartpostal satıyordu.,
Sonra da kalemler,
Onun ölümcül kaderi için,
Kalem satıyordu.
Sokaktaki insanlara anlatıyordu.,
"Kalem ister misin ?»
Ama bilinmeyeni bilmek,
Hep hayır derlerdi.
Ne üzücü