Bourvil — Les crayons şarkısının şarkı sözleri ve çevirisi
Sayfa, Bourvil adlı sanatçının "Les crayons" şarkısının sözlerini ve Türkçeye çevirisini içeriyor.
Şarkı sözleri
Elle n'avait pas de parents,
Puisque elle était orpheline.
Comme elle n'avait pas d'argent,
Ce n'était pas un' richissime.
Elle eut c'pendant des parents,
Mais ils ne l'avaient pas r'connue,
Si bien que la pauvre enfant,
On la surnomma l'inconnue.
Elle vendait des cartes postales,
Puis aussi des crayons,
Car sa destinée fatale,
C'était d'vendr' des crayons.
Elle disait aux gens d'la rue :
« Voulez-vous des crayons ? »
Mais r'connaissant l'inconnue,
Ils disaient toujours non.
C'est ça qu'est triste.
C'est triste quand même de n'pas reconnaître
son enfant,
Il faut pas être physionomiste !
Il m'semble que si j'avais un enfant,
moi je le reconnaîtrais !
À condition qu'il me ressemble, naturellement !
C'était rue d'Ménilmontant,
Qu'elle étalait son p'tit panier.
Pour attirer les clients,
Elle remuait un peu son panier,
Mais un jour, un vagabond
Qui passait auprès d'son panier
Lui a pris tous ses crayons,
Alors, elle s'est mise à crier :
« Voulez-vous des cartes postales ?
Je n'ai plus de crayons »,
Mais les gens, chose banale,
N'voulaient plus qu'des crayons.
Quand elle criait dans la rue,
« Voulez-vous des crayons ? »
Ils disaient à l'inconnue :
« Tes crayons sont pas bons »,
C'est ça qu'est triste.
C'est triste quand même, elle avait plus d'crayons.
Forcément, elle s'baladait avec son panier à découvert, n'est-ce pas ?
Alors l'vagabond, lui, il passait à côté d'son panier,
n'est-ce pas ?
Alors avec sa main, alors ... heu ... hop !
Il lui a pris tous ses crayons, comme ça elle n'en avait plus.
C'est vrai qu'elle n'en avait pas besoin
puisqu'elle n'en vendait jamais !
Mais quand même !
Un marchand d'crayons en gros
Lui dit : « Viens chez moi mon enfant,
Je t'en ferai voir des beaux,
Je n'te demanderai pas d'argent »
Ce fut un drôle de marché,
Car c'était un drôle de marchand,
Et elle l'a senti passer,
Car elle en a eu un enfant.
C'est triste ça quand même d'abuser d'une inconnue
comme ça !
C'est vrai qu'elle a été faible aussi !
C'est pas parce qu'il disait qu'il avait un... qu'il était...
Enfin, elle avait un enfant quoi, elle avait bonne mine !
Si seulement elle avait eu une mine de crayon !
Mais non, mais c'est ça qui la minait !
Alors elle l'a abandonnée, son enfant,
Et qu'est-ce qu'elle a fait plus tard cette enfant, hein ?
Elle vendait des cartes postales,
Puis aussi des crayons,
Car sa destinée fatale,
C'était d'vendre des crayons.
Elle disait aux gens d'la rue,
« Voulez-vous des crayons ? »
Mais r'connaissant l'inconnue,
Ils disaient toujours non.
C'est ça qu'est triste
Şarkı sözü çevirisi
Yetim olduğu için ailesi yoktu.
Parası olmadığı için çok zengin değildi.
Bu süre zarfında ebeveynleri vardı, ama onu tanımıyorlardı, bu yüzden zavallı çocuğa bilinmeyen takma adı verildi.
Kartpostallar ve daha sonra kalemler sattı, çünkü ölümcül kaderi kalem satmaktı.
Sokaktaki insanlara, " kalem ister misin? "Ama bilinmeyeni bilerek, her zaman hayır dediler.
Bu ne kadar üzücü.
Çocuğunuzu tanımamak üzücü, bir fizyognomist olmak zorunda değilsiniz !
Bana öyle geliyor ki, eğer bir çocuğum olsaydı, onu tanırdım !
Bana benzediği sürece, elbette !
Küçük sepetini yaydığı rue d'menilmontant idi.
Müşterileri çekmek için sepetini biraz sallıyordu, ama bir gün sepetinin yanından geçen bir serseri tüm kalemlerini aldı, bu yüzden çığlık atmaya başladı: "kartpostal ister misin ?
Artık kalemim yok", ama insanlar, banal şey, sadece kalem istedi.
Sokakta çığlık atarken, " kalem ister misin ? "Ne yazık yabancıya," kalemlerinizi iyi değildir, " onlar da böyle söyledi.
Yine de üzücü, daha fazla kalem vardı.
Açık sepetiyle dolaşmak zorunda kaldı, değil mi ?
Yani vagabond, sepetinin yanından geçiyordu, değil mi ?
O zaman eliyle ... ah ... hop !
Tüm kalemlerini aldı, bu yüzden hiç yoktu.
Hiç satmadığı için ona ihtiyacı olmadığı doğru !
Ama hala !
Bir kalem tüccarı temelde ona şöyle dedi:" bana gel çocuğum, sana güzel olanları göstereceğim, senden para istemeyeceğim " komik bir pazardı, çünkü komik bir tüccardı ve geçtiğini hissetti, çünkü bir çocuğu vardı.
Bir yabancıyı böyle taciz etmek üzücü !
Onun da zayıf olduğu doğru !
Bir tane olduğunu söylediği için değil... öyleydi...
Yani, bir çocuğu vardı, ne, iyi görünüyordu !
Keşke bir kurşun kalem olsaydı !
Ama hayır, ama onu baltalayan şey buydu !
Yani çocuğunu terk etti ve o çocuk daha sonra ne yaptı ?
Kartpostallar ve daha sonra kalemler sattı, çünkü ölümcül kaderi kalem satmaktı.
Sokaktaki insanlara, " kalem ister misin? "Ama bilinmeyeni bilerek, her zaman hayır dediler.
Ne üzücü