Юрий Кукин — SOS şarkısının şarkı sözleri ve çevirisi
Sayfa, Юрий Кукин adlı sanatçının "SOS" şarkısının sözlerini ve Türkçeye çevirisini içeriyor.
Şarkı sözleri
В мире ничего хорошего не происходило.
Где-то были наводнения, ураганы, социальные неурядицы.
В общем, мир представлял из себя очень горячее место, а я в нем находился.
Чтобы себя чем-то успокоить, написал таку песню — беспокойства.
Почему-то вдруг мне стало неспокойно.
Не спалось. Тревогой переполнен.
Вижу: горы подступили ближе
И тоска собакой ноги лижет.
Закурил. Нет, неуютно в мире.
Не могу понять, чем мой покой нарушен.
И вдруг сердцем слышу — носится в эфире:
«SOS! Спасите наши души!
«SOS! Спасите наши души!»
Или это город исчезает в море,
Или это мать кричит от горя,
Или где-то люди потеряли веру,
Или вяжут лилипуты Гулливера,
Или где-то полдень превратился в полночь,
И зовут, зовут, зовут на помощь:
«SOS! Спасите наши души!
«SOS! Спасите наши души!»
Кто-то гибнет, тонет, и зовет, и стонет —
Чей корабль в море погибает?
Или это крик затравленных погоней,
И людей пытают или убивают?
И никак не изменить круговорота,
И нельзя узнать, помочь и сделать лучше…
А во мне все рвется к свету кто-то:
«SOS! Спасите наши души!
«SOS! Спасите наши души!»
Июнь-июль 1966
Şarkı sözü çevirisi
Dünyada iyi bir şey olmadı.
Bir yerlerde seller, kasırgalar, sosyal sıkıntılar vardı.
Genel olarak, dünya çok sıcak bir yerdi ve ben de oradaydım.
Kendini sakinleştirmek için taku bir şarkı yazdı-endişe.
Nedense aniden huzursuz oldu.
Uyuyamadım. Endişe dolu.
Görüyorum: dağ подступили yakın
Ve özlem köpek bacaklarını yalıyor.
Sigara içtim. Hayır, dünyada rahatsız.
Huzurumun neden bozulduğunu anlayamıyorum.
Ve aniden kalbim duyuyorum-havada yıpranmış:
«SOS! Ruhlarımızı kurtarın!
«SOS! Ruhlarımızı kurtarın!»
Yoksa bu şehir denizde kayboluyor mu,
Yoksa anne kederden çığlık mı atıyor,
Ya da bir yerlerde insanlar inancını kaybetti mi,
Ya da güliver cüceleri örer,
Ya da öğlen bir yerlerde gece yarısına dönüştü,
Ve isim, isim, yardım çağrısı:
«SOS! Ruhlarımızı kurtarın!
«SOS! Ruhlarımızı kurtarın!»
Birisi ölüyor, boğuluyor, çağırıyor ve inliyor —
Denizde kimin gemisi ölüyor?
Yoksa kovalanan kovalamacaların çığlığı mı,
Ve insanlar işkence görüyor mu, öldürülüyor mu?
Ve döngüyü değiştiremez,
Ve öğrenemez, yardım edemez ve daha iyisini yapamaz…
Ve içimde her şey ışığa doğru gidiyor:
«SOS! Ruhlarımızı kurtarın!
«SOS! Ruhlarımızı kurtarın!»
Haziran-Temmuz 1966