Mono — Pure as Snow (Trails of the Winter Storm) şarkısının şarkı sözleri ve çevirisi
Sayfa, Mono adlı sanatçının "Pure as Snow (Trails of the Winter Storm)" şarkısının sözlerini ve Türkçeye çevirisini içeriyor.
Şarkı sözleri
Under the cold weight of snow, the earth will finally hibernate.
It is the miracle of winter. Flakes fall as if they were sent to pause time
before the seasons begin again. Some are clumsy, some are graceful,
but each knows its landing place on the earth.
The only movement here is that of a young woman searching through the braided
pine branches for an opening. Her white dress is camouflaged against the snow.
Lost in this dream chamber, she moves through the white powder,
running her hands through it to awaken her memory.
Parting the branches, she follows an open path cleared before her,
swerving its way to a stone bridge adorned with icicles. Someone is waiting
for her there, a gray figure, a stranger, watching her through the shower of
white between them. They are uncertain of why they have come but they both long
to be here. Although she cannot recognize his face, she knows him somehow.
As they stand together, a single ray of light grows from behind,
wrapping them in its warmth until they dissipate into it. When she awakes,
a cloud of winter air still floats above her. It was just a dream again.
On this morning, a man awakes from the same dream, one that reoccurred so often
that he felt incomplete without it at times. It haunted him. When his eyes
closed, her face still appeared before him, but not one that he could recognize.
His oldest memory was of being an infant sitting before his family,
unable to speak or walk on his own. He cried for days and nights,
his small fists clenched, until one day he couldn’t remember why he was so sad
anymore. Along with the other children, he learned to laugh and run again.
This became his new life, and everything before then seemed no longer his.
The man watches swelling clouds from his window and cannot help but anticipate
the arrival of something today. Bodies bustle their way past him as he sits
outdoors, but they are like shadows murmuring to one another. They float by
unnoticed as his eyes only fall upon a young woman, dressed in white,
who stands behind the crowd. He feels comforted, almost relieved by the sight
of her, and longs to be near her.
Their eyes lock, a strange longing glance that could not be severed by anything
at that moment. Her eyes are like two deep wells of stories, perhaps one he may
have heard before. They appear dewy, prepared to overflow.
In the distance, church bells ring. The humming noise and motion of the world
seep back in to disturb their peace. If she is a mirage, she will disappear
soon, he thinks. But she remains there, motionless. This time is not a dream.
With a final glance at him, the woman slowly vanishes into the sea of bodies.
A steady downpour of snow ripples in the wind until he cannot see anything but
the movement of white. Chaotic, like a surge of emotion, and yet pure, white,
and delicate, the snowstorm remains an enigma to him. As he tastes the
snowfall, he sees a single ray of light piercing through a cloud,
and he cannot help but smile.
Şarkı sözü çevirisi
Soğuk kar ağırlığı altında, dünya nihayet kış uykusuna yatacak.
Bu kış mucizesi. Pullar, zamanı duraklatmak için gönderiliyormuş gibi düşer
mevsimler yeniden başlamadan önce. Bazıları sakar, bazıları zarif,
fakat her biri yeryüzündeki iniş yerini bilir.
Buradaki tek hareket, örgülü örgüyü arayan genç bir kadının hareketi.
bir açılış için çam dalları. Onun beyaz elbise kar karşı kamufle edilir.
Bu rüya odasında kaybolduktan sonra, beyaz tozdan geçiyor,
hafızasını uyandırmak için ellerini çalıştırıyor.
Dalları ayırarak, ondan önce temizlenmiş açık bir yol izler,
buz sarkıtları ile süslenmiş bir taş köprüye doğru yol alıyor. Birisi bekliyor
onun için orada, gri bir figür, bir yabancı, onu duştan izliyor
aralarında beyaz. Neden geldiklerini bilmiyorlar ama ikisi de uzun zamandır
burada olmak için. Yüzünü tanıyamamasına rağmen, onu bir şekilde tanıyor.
Birlikte durduklarında, arkadan tek bir ışık ışını büyür,
içine dağılıncaya kadar onları sıcak bir şekilde sarın. Ne zaman o uyanır ,
bir kış havası bulutu hala onun üzerinde yüzüyor. Yine sadece bir rüyaydı.
Bu sabah, bir adam aynı rüyadan uyanır, o kadar sık tekrarlanır ki
bazen onsuz eksik hissetti. Bir türlü aklından çıkaramıyordu. Ne zaman gözleri
kapalı, yüzü hala ondan önce ortaya çıktı, ama tanıyabileceği bir şey değil.
En eski hafızası, ailesinin önünde oturan bir bebek olmaktı,
tek başına Konuşamıyor ya da yürüyemiyor. O gün ve gece ağladı,
küçük yumrukları sıkıldı, bir gün neden bu kadar üzgün olduğunu hatırlayamadı
Artık. Diğer çocuklarla birlikte gülmeyi ve tekrar koşmayı öğrendi.
Bu onun yeni hayatı oldu ve ondan önceki her şey artık onun değildi.
Adam penceresinden şişen bulutları izliyor ve yardım edemez ama tahmin edemez
bugün bir şeyin gelişi. Bedenler otururken onu geçiyor
açık havada, ama birbirlerine mırıldanan gölgeler gibidirler. Onlar tarafından yüzer
gözleri sadece beyaz giymiş genç bir kadına düştüğü için fark edilmeden,
kalabalığın arkasında duran. Teselli hissediyor, neredeyse görme tarafından rahatladı
ve onun yanında olmak için can atıyor.
Gözleri kilitleniyor, hiçbir şey tarafından kesilemeyen garip bir özlem bakışı
o anda. Gözleri iki derin hikaye kuyusu gibidir, belki de bir tane olabilir
duymamıştım. Nemli görünüyorlar, taşmaya hazırlanıyorlar.
Uzakta, kilise çanları çalıyor. Dünyanın uğultu gürültüsü ve hareketi
huzurlarını bozmak için içeri sızın. O bir serap ise, o kaybolur
yakında, düşünüyor. Ama orada, hareketsiz kalır. Bu sefer bir rüya değil.
Ona son bir bakışla, kadın yavaşça cesetlerin denizine kaybolur.
Sürekli bir sağanak kar rüzgarda dalgalanıyor, ta ki başka bir şey görene kadar.
beyazın hareketi. Kaotik, bir duygu dalgası gibi, ama yine de Saf, beyaz,
ve narin, kar fırtınası onun için bir bilmece olmaya devam ediyor. O tadı gibi
kar yağışı, bir buluttan delici tek bir ışık ışını görür,
ve yardım edemem ama gülümseme olamaz.