ОУ74 — Не дыши şarkısının şarkı sözleri ve çevirisi

Sayfa, ОУ74 adlı sanatçının "Не дыши" şarkısının sözlerini ve Türkçeye çevirisini içeriyor.

Şarkı sözleri

ОУ 74.
Не дыши на меня, тоска, а то погасишь пламя,
Опять придётся нарезать маршруты за цветами.
Пускай барыги плачут, а мы — держим нос по ветру,
Листок на сгибе на столе, там — либо стафф, либо куплет.
Смотри, заставили низами дребезжать твою карету.
Город дыма, можешь называть нас «Городом рэпа!»
Горд именем, и ты не сдвинешь нас, корни в земле там,
Подымем флаг, чтоб было видно с того света, всем нашим братьям!
И то ли дождь, и то ли слёзы,
Не то окатят нас, не то утопят под бит гроз этих.
Какой итог затей, мы в тихой комнате, —
Заперты окна, дверь, — колотим еще плотней теперь.
Братки, какими могут быть судьбы на практике,
Роспись кровью в контракте, останется партак теперь.
Это причина драк людей пьяными в трактире.
Скажите мне, хотели бы вы видеть их такими?
Они не верят в универе, теперь это — утопия,
Когда люди хотят добра, только не его подобия.
Они ищут чуда, будучи сами чудом,
Сердца полны жизнью, а чьи-то полны каучуком.
Моим первым выученным текстом была молитва,
Первым написанным было признание в любви к вам.
Теперь, наши стили блестят, как котаны,
Являясь прохладным дождём среди песков Атакамы.
Всё идет по плану, до минимума свели погрешности,
Внутреннее спокойствие соответствует внешности.
На смерть — с бесстрашностью, к жизни — с дотошностью,
Расположенный поверх музыки роскошный стих.
Это наша история, Челябинск, воздух горький,
На светофоре басами качают стойки.
От двигателей нам ежедневно что-то надо,
Но деятели эти от наших, как черти бегут от ладана.
Ты только не дыши на нас, тоска, опрометчиво,
С людей в поступках чревата мигрень у виска.
Сколько нам осталось? Вывезем ли до ста?
Вспоминая песни грустные с улыбкой на устах!
Это, как ностальгия — до глубины затронет,
Подобно ледяной водой наполненные ладони по лицу.
В деле главное — не останавливаться,
Батя будет там мною горд, а дома мама — радоваться.
Не дыши тоска чахлая, смрадит перегаром,
Когда уже этот наивный малый избавится от а*уя —
Мол, где мораль-то? Так ее по очереди т*ахают.
Не пора ль тапок в руку да нащёлкать?
Не трожь, не твоё!
Такую алчность и обиду не излечит даже мумиё.
Доживу ли я до седин её. Оу, друзья, алё-малё!
Зелёный свет из глаз на вас искренность прольёт!
Предали идею, а та рыдает взахлёб.
От ада до рая — не так уж и важен полёт,
Одна отрада — моя обожаемая меня ждёт!
Отче наш, иже еси на небеси!
Мы не из тех, кто Тебя будет, разбивая лоб,
Просить о том, что можем сделать сами,
Продвигаясь на пути, ощущая твоё касание;
Знаем, что нас простишь.
И легче ноша, есть смелость сказать о большем,
Чем серость этих будней по песчинкам, сложенным в пески.
Живое слово вырывает нас из лап тоски,
Когда смотря по сторонам, уже не видели ни зги!
То, что не впрок, я сброшу, всю боль оставив в прошлом!
Краеугольный камень в основании, с него продолжу
Строить крепость на руинах рухнувшего здания.
Что суть дороже, акт творения или же факт создания?
Отче наш, иже еси на небеси!
Струится сок по губам тех, кто все-таки плод вкусил.
Выведем яд из бренных тел, верю, нам хватит сил!
Огнём, что греет нас внутри, именем всех Святил!
ОУ74 — Не дыши.
Альбом «Грязный Свободный».
Апрель, 2015.

Şarkı sözü çevirisi

74.
Bana nefes alma, özlem, yoksa alevleri söndürürsün,
Yine çiçekler için rotaları kesmek zorunda.
Bırak da ağlasın, biz de burnumuzu rüzgarda tutalım.,
Masanın üzerinde bir kat üzerinde bir yaprak, ya bir personel ya da bir beyit var.
Bak, altların arabanı sallamaya zorladılar.
Duman şehri, bize «rap şehri " diyebilirsin!»
İsmiyle gurur duyuyoruz ve bizi hareket ettirmeyeceksin, kökler orada toprağa,
Bayrağı kaldıralım, böylece tüm kardeşlerimize, öbür dünyadan görülebilsin!
Ve ister yağmur, ister gözyaşları,
Ya bizi sararlar ya da bu fırtınaların altında boğarlar.
Sonuç nedir, sessiz bir odadayız, —
Pencereler kilitli, kapı, şimdi daha da sıkı vuruyoruz.
Kardeşler, pratikte kader ne olabilir,
Kontrat içinde kan boyama, şimdi partak kalacak.
Bu handa sarhoş insanların kavgalar nedeni budur.
Onları böyle görmek ister misiniz?
Üniversiteye inanmıyorlar, şimdi bu bir ütopya,
İnsanlar iyilik istediğinde, onun gibi değil.
Kendileri bir mucize olarak bir mucize arıyorlar,
Kalpler hayat dolu ve birisi kauçuk dolu.
İlk öğrenilen metinim duaydı,
Yazılı ilk aşk ilanı oldu.
Şimdi, stillerimiz kotanas gibi parlıyor,
Atacama'nın kumları arasında serin bir yağmur olmak.
Her şey plana göre gider, en az hata indirdi,
İç huzur, dış cepheye karşılık gelir.
Ölümle-korkusuzlukla, hayata-titizlikle,
Müzik lüks ayet üstüne yerleştirilir.
Bu bizim hikayemiz, Çelyabinsk, acı hava,
Trafik ışıklarında, baslar rafları sallar.
Motorlardan her gün bir şeye ihtiyacımız var,
Ama bu rakamlar bizim gibi şeytanlar tütsüden kaçarlar.
Sadece bize nefes alma, özlem, pervasızca,
Eylemlerdeki insanlar tapınakta migren ile doludur.
Ne kadar zamanımız kaldı? 100'e kadar çıkaralım mı?
Dudaklarında bir gülümseme ile üzgün şarkıları hatırlamak!
Bu nostalji gibi — derinliğe kadar etkileyecek,
Buzlu suya benzer şekilde, avuç içi yüzünüze doldurulur.
Asıl önemli olan durmak değil,
Babam orada benimle gurur duyacak ve annem evde sevinecek.
Nefes almayın özlem bodur, duman kokusu,
Ne zaman zaten bu naif adam kurtulmak a * uya —
Mesela, ahlak nerede? Yani sırayla t * nefes alıyor.
Spor ayakkabılarını koluna sokma zamanı değil mi?
Dokunma, senin değil!
Böyle bir açgözlülük ve kızgınlık bir mumyayı bile iyileştirmez.
Hayatımın mi ben onun gri kıllar. Arkadaşlar, ale-male!
Yeşil ışık gözlerden size samimiyet döken olacak!
Bu fikre ihanet ettin ve o da ağlıyor.
Cehennemden cennete-uçuş o kadar önemli değil,
Bir sevinç-benim sevgili beni bekliyor!
Cennetteki babamız!
Alnını kırarak seni alacak türden değiliz.,
Kendimiz ne yapabileceğimizi sormak,
Yolda ilerlerken, dokunuş hissi;
Bizi affedeceğini biliyoruz.
Ve daha kolay yük, daha fazla söylemek için cesaret var,
Bu günlük yaşamın grisinden, kumlara katlanmış kum taneleri üzerinde.
Yaşayan kelime bizi özlemin pençelerinden koparır,
Etrafa bakarken, hiçbir şey görmediniz!
Gelecek için olmayan bir şey, tüm acıyı geçmişte bırakacağım!
Tabandaki köşe taşı, onunla devam edeceğim
Çökmüş bir binanın kalıntıları üzerinde bir kale inşa.
Özü daha pahalı, yaratılış eylemi veya yaratılış gerçeği nedir?
Cennetteki babamız!
Meyve suyu hala meyve tadı olanların dudaklarına akar.
Zehri ölü bedenlerden çıkaralım, yeterince gücümüz olduğuna inanıyorum!
Bizi içeride ısıtan ateş, tüm Kutsalların adıyla!
OU74-nefes alma.
Albüm "Kirli Özgür".
Nisan, 2015.