The Velvet Underground — The Gift şarkısının şarkı sözleri ve çevirisi
Sayfa, The Velvet Underground adlı sanatçının "The Gift" şarkısının sözlerini ve Türkçeye çevirisini içeriyor.
Şarkı sözleri
Waldo Jeffers had reached his limit.
It was now mid-August which meant that he had been separated from Marsha for
more than two months.
Two months, and all he had to show were three dog-eared letters and two very
expensive long-distance phone calls.
True, when school had ended and she’d returned to Wisconsin and he to Locust,
Pennsylvania she had sworn to maintain a certain fidelity.
She would date occasionally, but merely as amusement.
She would remain faithful. But lately Waldo had begun to worry.
He had trouble sleeping at night and when he did, he had horrible dreams.
He lay awake at night, tossing and turning underneath his printed quilt
protector, tears welling in his eyes,
As he pictured Marsha, her sworn vows overcome by liquor and the smooth
soothings of some Neanderthal,
Finally submitting to the final caresses of sexual oblivion. It was more than
the human mind could bear.
Visions of Marsha’s faithlessness haunted him.
Daytime fantasies of sexual abandon permeated his thoughts.
And the thing was, they wouldn’t understand who she really was.
He, Waldo, alone, understood this.
He had intuitively grasped every nook and cranny of her psyche.
He had made her smile, and she needed him, and he wasn’t there. (Awww.)
The idea came to him on the Thursday before the Mummers Parade was scheduled to appear.
He had just finished mowing and edging the Edelsons lawn for a dollar-fifty
And had checked the mailbox to see if there was at least a word from Marsha.
There was nothing more than a circular form the Amalgamated Aluminum Company of America inquiring into his awning needs.
At least they cared enough to write.
It was a New York company. You could go anywhere in the mails. Then it struck him: he didn’t have enough
money to go to Wisconsin in the accepted fashion,
true, but why not mail himself? It was absurdly
simple. He would ship himself parcel post special
delivery. The next day Waldo went to the supermarket
to purchase the necessary equipment. He bought
masking tape, a staple gun and a medium sized
cardboard box, just right for a person of his build.
He judged that with a minimum of jostling he could
ride quite comfortably. A few airholes, some water, a selection of midnight snacks, and it would probably be as good as going tourist.
By Friday afternoon, Waldo was set. He was thoroughly
packed and the post office had agreed to pick him up at three o’clock. He’d marked the package «FRAGILE»
and as he sat curled up inside, resting in the foam
rubber cushioning he’d thoughtfully included, he tried
to picture the look of awe and happiness on Marsha’s
face as she opened the door, saw the package, tipped
the deliverer, and then opened it to see her Waldo
finally there in person. She would kiss him, and then
maybe they could see a movie. If he’d only thought of this before. Suddenly rough hands gripped his package
and he felt himself borne up. He landed with a thud
in a truck and then he was off.
Marsha Bronson had just finished setting her hair. It had been a very rough weekend. She had to remember
not to drink like that. Bill had been nice about it though. After it was over he’d said that he still
respected her and, after all, it was certainly the way
of nature and even though no, he didn’t love her, he did feel an affection for her. And after all, they
were grown adults. Oh, what Bill could teach Waldo --
but that seemed many years ago. Sheila Klein, her
very, very best friend walked in through the porch
screen door into the kitchen. «Oh God, it’s
absolutely maudlin outside.»
«Ugh, I know what you mean, I feel all icky."Marsha
tightened the belt on her cotton robe with the silk
outer edge. Sheila ran her finger over some salt
grains on the kitchen table, licked her finger and made a face.
«I'm supposed to be taking these salt pills, but,"she
wrinkled her nose, «they make me feel like throwing up.»
Marsha started to pat herself under the chin, an exercise she’d seen on television. «God, don’t even
talk about that."She got up from the table and went
to the sink where she picked up a bottle of pink and
blue vitamins. «Want one? Supposed to be better than
steak."And attempted to touch her knees. «I don’t
think I’ll ever touch a daiquiri again."She gave up and sat down, this time nearer the small table that
supported the telephone. «Maybe Bill’ll call,"she
said to Sheila’s glance.
Sheila nibbled on a cuticle. «After last night, I thought maybe you’d be through with him.»
«I know what you mean. My God, he was like an octopus. Hands all over the place."She gestured,
raising her arms upward in defense. «The thing is after a while, you get tired of fighting with him, you
know, and after all he didn’t really do anything
Friday and Saturday so I kind of owed it to him, you
know what I mean."She started to scratch. Sheila
was giggling with her hand over her mouth. «I'll tell
you, I felt the same way, and even after a while,"she
bent forward in a whisper, «I wanted to,"and now she
was laughing very loudly.
It was at this point that Mr. Jameson of the Clarence
Darrow Post Office rang the door bell of the large
stucco colored frame house. When Marsha Bronson
opened the door, he helped her carry the package in.
He had his yellow and his green slips of paper signed
and left with a fifteen-cent tip that Marsha had
gotten out of her mothers small beige pocket book in the den. «What do you think it is?"Sheila asked.
Marsha stood with her arms folded behind her back. S he stared at the brown cardboard carton that sat in the middle of the living room. «I don’t know.»
Inside the package Waldo quivered with excitement as he listened to the muffled voices. Sheila ran her
fingernail over the masking tape that ran down the
center of the carton. «Why don’t you look at the
return address and see who it is from?"Waldo felt
his heart beating. He could feel the vibrating
footsteps. It would be soon.
Marsha walked around the carton and read the
ink-scratched label. «Ugh, God, it’s from Waldo!»
«That schmuck,"said Sheila. Waldo trembled with
expectation. «Well, you might as well open it,"said
Sheila. Both of them tried to lift the stapled flap.
«Ahh, shit,"said Marsha groaning. «He must have
nailed it shut."They tugged at the flap again. «My God, you need a power drill to get this thing opened.»
They pulled again. «You can’t get a grip!"They
both stood still, breathing heavily.
«Why don’t you get the scissors,"said Sheila. Marsha
ran into the kitchen, but all she could find was a little sewing scissor. Then she remembered that her
father kept a collection of tools in the basement.
She ran downstairs and when she came back, she had a large sheet-metal cutter in her hand.
«This is the best I could find."She was very out of breath. «Here, you do it. I’m gonna die."She sank
into a large fluffy couch and exhaled noisily.
Sheila tried to make a slit between the masking tape
and the end of the cardboard, but the blade was too
big and there wasn’t enough room. «Godamn this
thing!"she said feeling very exasperated. Then,
smiling, «I got an idea.»
«What?"said Marsha.
«Just watch,"said Sheila touching her finger to her head.
Inside the package, Waldo was so transfixed with
excitement that he could barely breathe. His skin
felt prickly from the heat and he could feel his heart
beating in his throat. It would be soon. Sheila
stood quite upright and walked around to the other
side of the package. Then she sank down to her knees,
grasped the cutter by both handles, took a deep breath
and plunged the long blade through the middle of the
package, through the middle of the masking tape,
through the cardboard, through the cushioning and
(thud) right through the center of Waldo Jeffers head,
which split slightly and caused little rhythmic arcs
of red to pulsate gently in the morning sun.
Şarkı sözü çevirisi
Waldo Jeffers sınırına ulaşmıştı.
Şimdi Ağustos ortasındaydı, bu da marsha'dan uzun zamandır ayrıldığı anlamına geliyordu.
iki aydan fazla.
İki ay ve göstermek zorunda olduğu tek şey üç köpek kulaklı mektup ve iki çok
pahalı uzun mesafe telefon görüşmeleri.
Doğru, okul sona erdiğinde ve Wisconsin'e döndüğünde ve o Çekirge için,
Pennsylvania belli bir sadakati sürdürmeye yemin etmişti.
O zaman zaman tarih olur, ama sadece eğlence olarak.
Sadık kalacağını söyledi. Ama son zamanlarda Waldo endişelenmeye başlamıştı.
Geceleri uyumakta zorlandı ve uyuduğunda korkunç rüyalar gördü.
O gece uyanık yatıyordu, savurma ve onun baskılı yorgan altında dönüm
koruyucu, gözlerinde welling gözyaşları,
Marsha'yı hayal ettiği gibi, yemin yeminleri likör ve smoothie ile aşıldı
bazı Neandertallerin yatıştırılması,
Sonunda cinsel unutulmanın son okşamalarına boyun eğdi. Fazla oldu
insan zihni dayanabilirdi.
Marsha faithlessness perili onun hayalleri.
Cinsel terkin gündüz fantezileri düşüncelerine nüfuz etti.
Ve olay şu ki, gerçekte kim olduğunu anlayamayacaklardı.
O, Waldo, tek başına, bunu anladı.
Ruhunun her köşesini sezgisel olarak kavradı.
Onu gülümsetmişti ve ona ihtiyacı vardı ve orada değildi. (Awww.)
Bu fikir, mummers geçit töreninin ortaya çıkmasından önce Perşembe günü ona geldi.
Edelsons çimlerini elli dolara biçmeyi ve kesmeyi bitirdi
Ve Marsha'dan en azından bir kelime olup olmadığını görmek için posta kutusunu kontrol etmişti.
Amerika'nın Amalgamated Aluminum Company'nin tente ihtiyaçlarını sorgulayan dairesel bir formdan başka bir şey yoktu.
En azından yazacak kadar önemsediler.
Bir New York şirketiydi. Mektuplarda her yere gidebilirsin. Sonra onu vurdu: o yeterli değildi
Wisconsin'e kabul edilen şekilde gitmek için para,
doğru, ama neden kendini postalamıyorsun? Saçma oldu
basit. Kendisi parsel post özel gemi olur
teslim. Ertesi gün Waldo süpermarkete gitti
gerekli ekipmanı satın almak için. O satın aldı
maskeleme bandı, zımba tabancası ve orta boy
karton kutu, onun yapısından bir kişi için doğru.
En az sarsıntı ile yapabileceğine karar verdi
oldukça rahat sürün. Birkaç hava deliği, biraz su, gece yarısı atıştırmalıkları ve muhtemelen turist olmak kadar iyi olurdu.
Cuma öğleden sonra, Waldo ayarlandı. O iyice oldu
paketlenmiş ve Postane onu saat üçte almayı kabul etmişti. Paketi "kırılgan" olarak işaretledi»
ve içinde kıvrılmış otururken, köpüğün içinde dinlenirken
kauçuk yastıklama düşünceli bir şekilde dahil edildi, denedi
Marsha'nın huşu ve mutluluğunun görünümünü hayal etmek
kapıyı açtığında yüz, paketi gördü, bahşiş verdi
kurtarıcı, ve sonra onu Waldo görmek için açtı
sonunda şahsen orada. Onu öptü ve sonra
belki bir film izleyebilirler. Keşke bunu daha önce düşünseydi. Aniden kaba eller paketini kavradı
ve kendini şımarttığını hissetti. O bir güm ile indi
bir kamyonda ve sonra gitti.
Marsha Bronson saçlarını hazırlamayı yeni bitirmişti. Çok zor bir hafta sonu olmuştu. Hatırlamak vardı
böyle içmem. Bill bu konuda çok nazikti. Bittikten sonra hala o dedi diye
ona saygı duydu ve sonuçta, kesinlikle yoldu
doğadan ve hayır olsa da, onu sevmedi, ona karşı bir sevgi hissetti. Ve sonuçta, onlar
yetişkin yetişkinlerdi. Oh, Bill Waldo'ya ne öğretebilir --
ama bu yıllar önce görünüyordu. Sheila Klein, onu
çok, çok iyi bir arkadaş verandadan içeri girdi
mutfağa ekran kapı. «Oh Tanrım,
dışarısı çok huysuz.»
"Ugh, ne demek istediğini biliyorum, kendimi iğrenç hissediyorum."Marsha
ipek ile onun pamuklu elbise üzerinde kemer sıkılır
dış kenar. Sheila biraz tuz üzerinde parmağını koştu
mutfak masasında taneler, parmağını yaladı ve bir yüz yaptı.
"Bu tuz haplarını almam gerekiyordu, ama" dedi.
buruşuk burnu, " beni kusuyormuş gibi hissettiriyorlar.»
Marsha, televizyonda gördüğü bir egzersiz olan çenesinin altına vurmaya başladı. "Tanrım, sakın
bu konuda konuşmak."Masadan kalktı ve gitti
o pembe bir şişe aldı lavaboya ve
mavi vitaminler. Bir «istiyorum. Daha iyi olması gerekiyordu
biftek."Ve dizlerine dokunmaya çalıştı. «Bilmiyorum.
sanırım bir daha daiquiri'ye dokunacağım."Vazgeçti ve oturdu, bu sefer küçük masaya daha yakın
telefonu destekledi. "Belki Bill arayacak"dedi.
Sheila'nın bakışına söyledi.
Sheila bir kütikül üzerinde nibbled. "Dün geceden sonra, belki onunla işin biter diye düşündüm.»
Ne demek istediğini biliyorum. Tanrım, ahtapot gibiydi. Her yerde elleri var."O işaret etti,
savunmada kollarını Yukarı kaldırıyor. "Mesele şu ki, bir süre sonra, onunla savaşmaktan yoruluyorsun, sen
biliyorum, ve sonuçta o gerçekten bir şey yapmadı
Cuma ve Cumartesi, bu yüzden ona borçluydum, sen
ne demek istediğimi biliyor."Kaşınmaya başladı. Sheila.
elini ağzının üzerine koyarak kıkırdıyordu. "Anlatacağım
sen, ben de aynı şekilde hissettim, ve hatta bir süre sonra, " o
bir fısıltıyla öne eğildi «"istedim" ve şimdi o
çok yüksek sesle gülüyordu.
Bu noktada Clarence Bay Jameson oldu
Darrow Postane büyük kapı zili çaldı
sıva renkli çerçeve ev. Marsha Bronson Ne Zaman
kapıyı açtı ve paketi taşımasına yardım etti.
Sarı ve yeşil kağıtlarını imzalamıştı.
ve Marsha'nın sahip olduğu on beş sent bahşiş ile ayrıldı
annesinden küçük bir bej cep kitabı çıkardı. "Ne olduğunu düşünüyorsun?"Sheila sordu.
Marsha kollarını sırtının arkasına katlayarak durdu. Oturma odasının ortasında oturan kahverengi bir karton kutuya baktı. «Bilmiyorum.»
Paketin içinde Waldo, boğuk sesleri dinlerken heyecanla titredi. Sheila onu koştu
tırnağınızı maskeleme bandının üzerine sürün.
kutunun ortası. "Neden bakmıyorsun
dönüş adresi ve kimden olduğunu görüyor musun?"Waldo hissetti
kalbi atar. Titreşimi hissediyordu.
ayak sesi. Yakında olacaktır.
Marsha kartonun etrafında yürüdü ve okudu
mürekkep çizik etiket. "Tanrım, Waldo'dan!»
"O salak," dedi Sheila. Waldo ile titredi
beklenti. "Eh, sen de açabilirsin," dedi
Sheila. İkisi de zımbalanmış kapağı kaldırmaya çalıştı.
"Ahh, kahretsin," dedi Marsha inliyor. "O olmalı
çivilenmiş kapandı."Yine flep çekiştirdi. "Tanrım, bu şeyi açmak için bir elektrikli matkaba ihtiyacın var.»
Yine çekildiler. "Bir tutuş elde edemezsiniz!"Onlar
her ikisi de hareketsiz durdu, ağır nefes aldı.
Sheila,"neden makası almıyorsun" dedi. Marsha
mutfağa koştu, ama bulabildiği tek şey küçük bir dikiş makasıydı. Sonra onu hatırladı
babam bodrumda bir alet koleksiyonu tutuyordu.
Aşağı indi ve geri döndüğünde elinde büyük bir sac kesici vardı.
"Bulabildiğim en iyi şey bu."Çok nefes nefese kaldı. "İşte, sen yap. Öleceğim."Battı
büyük pofuduk bir kanepe ve gürültüyle üfledi.
Sheila maskeleme bandı arasında bir yarık yapmaya çalıştı
ve kartonun sonu, ama bıçak da
büyük ve yeterli yer yoktu. "Godamn bu
şey!"çok sinirlendiğini söyledi. Sonra,
gülümseyen, " bir fikrim var.»
«Ne?"Marsha dedi.
"Sadece izle," dedi Sheila parmağını kafasına dokundu.
Paketin içinde, Waldo ile çok karışmıştı
nefes alamadığı için heyecan. Cildi
ısıdan dikenli hissettim ve kalbini hissedebiliyordu
boğazından vuruyor. Yakında olacaktır. Sheila.
oldukça dik durdu ve diğer etrafında yürüdü
paketin tarafı. Sonra dizlerinin üzerine çöktü,
kesiciyi her iki kulpla kavradı, derin bir nefes aldı
ve uzun bıçağı yolun ortasına soktu.
ambalaj, maskeleme bandının ortasından,
karton aracılığıyla, yastıklama yoluyla ve
Waldo Jeffers head'in tam ortasından.,
hangi biraz bölünmüş ve küçük ritmik yaylara neden oldu
sabah güneşinde hafifçe titreşmek için kırmızı.