Wise Guys — Das bedeutet Krieg şarkısının şarkı sözleri ve çevirisi
Sayfa, Wise Guys adlı sanatçının "Das bedeutet Krieg" şarkısının sözlerini ve Türkçeye çevirisini içeriyor.
Şarkı sözleri
Neulich musst' ich wieder mal mein Schwesterherz besuchen.
Das mach' ich nicht wirklich gerne, zwar wohnt sie nicht in der Ferne
und sie backt 'nen ziemlich exzellenten Apfelkuchen,
aber wenn ich sie mal treffe, ist da auch mein kleiner Neffe.
Der ist jedes mal, wenn wir uns je gesehen haben,
so nach außen hin ganz friedlich, manche sagen sogar «niedlich».
Doch ich spür', dass sich bei diesem achtjährigen Knaben alle Anzeichen
verdichten:
Dieser Knirps will mich vernichten.
Er sagt immer: «Du, ich hole schon mal schnell die Spielkonsole,
meine Playstation zwei — Hast du Angst? Bist du dabei?»
Das bedeutet Krieg!
Jetzt gibt’s nicht mehr viel zu lachen. Krieg.
Der will mich nur fertigmachen. Krieg.
Hier geht’s nur noch um den Sieg.
Das Game-Pad, das man mal vor hundert Jahren «Joystick» nannte,
hat gefühlte vierzig Tasten, und ich denke: «Wie geht das den?»
Wir spiel’n ein Autorennen, das ich früher ganz gut kannte.
Ich bin gerade erst gestartet. Er steht schon im Ziel und wartet.
Schon greift er gelangweilt zum brandneuen «FIFA Soccer»,
doch ich komm vor lauter Knöpfen nicht zum Schießen oder Köpfen.
Schnell steht’s 0:8, und ich fall geradewegs vom Hocker.
Da hat er schon ohne Gnaden so ein Horrorspiel geladen:
Einen harten Ego-Shooter, und total gerissen tut er so,
als würd's ihm nicht gefall’n, mich andauernd abzuknall’n.
Das bedeutet Krieg!
Jetzt gibt’s nicht mehr viel zu lachen. Krieg.
Der will mich nur fertigmachen. Krieg.
Hier geht’s nur noch um den Sieg.
Diese Schlacht hab ich verloren, doch ich geb mich nicht geschlagen:
Ich sehe seine Mutter sehr verständnislos an und sage:
«Du, mir kam zu Ohren, dass die Psychologen sagen,
zu viel Ballerspiele seien grad für Kinder ungesund.»
Tja. Mein kleiner Neffe liest jetzt jeden Tag ein Buch.
Und sein Onkel ist für ihn ein rotes Tuch.
Şarkı sözü çevirisi
Geçen gün kız kardeşimin kalbini tekrar ziyaret etmek zorunda kaldım.
Çok uzakta yaşamamasına rağmen, bunu yapmaktan gerçekten hoşlanmıyorum
ve oldukça mükemmel bir elmalı turta pişiriyor,
ama onunla tanıştığımda, küçük yeğenim de var.
Bu birbirimizi her gördüğümüzdür.,
dışa doğru oldukça huzurlu, hatta bazıları "sevimli" diyor.
Ama bu sekiz yaşındaki çocukla tüm işaretlerin olduğunu hissediyorum
yoğunlaşmak:
Bu crunch beni yok etmek istiyor.
Her zaman şöyle der: "sen, oyun konsolunu çabucak alacağım,
Playstation two-korkuyor musun? Var Mısın?»
Bu savaş demek!
Şimdi gülecek pek bir şey yok. Savaş.
Sadece beni mahvetmek istiyor. Savaş.
Her şey kazanmakla ilgili.
Bir zamanlar yüz yıl önce "Joystick" olarak adlandırılan oyun pedi,
kırk anahtar hissettim ve düşünüyorum: "bu nasıl çalışır?»
Eskiden çok iyi bildiğim bir araba yarışı oynuyoruz.
Daha yeni başladım. O zaten bitiş çizgisinde ve bekliyor.
Zaten yepyeni "FIFA Soccer" dan sıkıldı»,
ama tüm düğmeler yüzünden ateş etmeye ya da kafaya gelmiyorum.
Hızla 0:8, ve ben doğrudan tabureden düşüyorum.
Zaten merhametsiz bir korku oyunu yüklediğinden beri:
Sert bir first person Shooter ve tamamen kurnaz o kadar yapar,
sanki beni sürekli vurmaktan hoşlanmıyormuş gibi.
Bu savaş demek!
Şimdi gülecek pek bir şey yok. Savaş.
Sadece beni mahvetmek istiyor. Savaş.
Her şey kazanmakla ilgili.
Bu savaşı kaybettim, ama kendimi yenilgiye uğratmadım:
Annesine boş boş bakıyorum ve diyorum ki:
"Sen, psikologların söylediklerini duymak için geldim,
çok fazla atış oyunu çocuklar için sağlığa zararlıdır.»
İyi. Küçük yeğenim artık her gün bir kitap okuyor.
Ve amcası onun için kırmızı bir paçavra.