Emma Hignett — The Story of an Hour by Kate Chopin şarkısının şarkı sözleri ve çevirisi
Sayfa, Emma Hignett adlı sanatçının "The Story of an Hour by Kate Chopin" şarkısının sözlerini ve Türkçeye çevirisini içeriyor.
Şarkı sözleri
Knowing that Mrs.
Mallard was afflicted with a heart trouble, great care was taken to break to her as gently as possible the news of her husband’s death.
It was her sister Josephine who told her, in broken sentences; veiled hints
that revealed in half concealing.
Her husband’s friend Richards was there, too, near her.
It was he who had been in the newspaper office when intelligence of the
railroad disaster was received, with Brently Mallard’s name leading the list of
«killed.» He had only taken the time to assure himself of its truth by a second
telegram, and had hastened to forestall any less careful, less tender friend in bearing the sad message.
She did not hear the story as many women have heard the same, with a paralyzed
inability to accept its significance.
She wept at once, with sudden, wild abandonment, in her sister’s arms.
When the storm of grief had spent itself she went away to her room alone.
She would have no one follow her.
There stood, facing the open window, a comfortable, roomy armchair.
Into this she sank, pressed down by a physical exhaustion that haunted her body
and seemed to reach into her soul.
She could see in the open square before her house the tops of trees that were
all aquiver with the new spring life.
The delicious breath of rain was in the air.
In the street below a peddler was crying his wares.
The notes of the distant sun which somewhere were singing reach her faintly and
countless sparrows were tweetering in the heaves.
There were patches of blue sky showing here and there through the clouds that
had met and piled one above the other in the west facing her window.
She sat with her head thrown back upon the cushion of the chair,
quite motionless, except when a sob came up into her throat and sher,
as a child who has cried itself to sleep continues to sob in its dreams.
She was young, with a fair, calm face, whose lines bespoke repression and even
a certain strength.
But now there was a dull stare in her eyes, whose gaze was fixed away off
yonder on one of those patches of blue sky.
It was not a glance of reflection, but rather indicated a suspension of intelligent thought.
There was something coming to her and she was waiting for it, fearfully.
What was it?
She did not know; it was too subtle and elusive to name.
But she felt it, creeping out of the sky, reaching toward her through the
sounds, the scents, the color that filled the air.
Now her bosom rose and fell tumultuously.
She was beginning to recognize this thing that was approaching to possess her,
and she was striving to beat it back with her will—as powerless as her two
white slender hands would have been.
When she abandoned herself a little whispered word escaped her slightly parted
lips.
She said it over and over under her breath: «free, free, free!» The vacant
stare and the look of terror that had followed it went from her eyes.
They stayed keen and bright.
Her pulses beat fast, and the coursing blood warmed and relaxed every inch of her body.
She did not stop to ask if it were or were not a monstrous joy that held her.
A clear and exalted perception enabled her to dismiss the suggestion as trivial.
She knew that she would weep again when she saw the kind, tender hands folded
in death; the face that had never looked save with love upon her,
fixed and gray and dead.
But she saw beyond that bitter moment a long procession of years to come that
would belong to her absolutely.
And she opened and spread her arms out to them in welcome.
There would be no one to live for her during those coming years;
she would live for herself.
There would be no powerful will bending hers in that blind persistence with
which men and women believe they have a right to impose a private will upon a fellow-creature.
A kind intention or a cruel intention made the act seem no less a crime as she
looked upon it in that brief moment of illumination.
And yet she had loved him—sometimes.
Often she had not.
What did it matter!
What could love, the unsolved mystery, count for in the face of this possession
of self-assertion which she suddenly recognized as the strongest impulse of her
being! «Free!
Body and soul free!» she kept whispering.
Josephine was kneeling before the closed door with her lips to the keyhole,
imploring for admission. «Louise, open the door!
I beg; open the door—you will make yourself ill.
What are you doing, Louise?
For heaven’s sake open the door.» «Go away.
I am not making myself ill.» No; she was drinking in a very elixir of life
through that open window
Şarkı sözü çevirisi
Bunu bilmek Bayan.
Yeşilbaş kalp rahatsızlığından muzdaripti, kocasının ölüm haberini mümkün olduğunca nazikçe kırmaya özen gösterildi.
Kız kardeşi Josephine ona kırık cümlelerle anlattı; örtülü ipuçları
bu, gizlenmenin yarısında ortaya çıktı.
Kocasının arkadaşı Richards da onun yanındaydı.
Gazetenin bürosunda bulunuyordu.
demiryolu felaketi alındı, brently Mallard'ın adı listede lider oldu
«ölü."O sadece bir saniye gerçeği kendini temin etmek için zaman almıştı
telgraf, ve üzücü mesajı taşıyan herhangi bir daha az dikkatli, daha az ihale arkadaşı önlemek için acele etmişti.
Bu hikayeyi duymadı, çünkü birçok kadın felçli bir adamla aynı şeyi duydu
önemini kabul edememe.
Kız kardeşinin kollarında aniden, vahşi bir terk ile hemen ağladı.
Keder fırtınası kendini geçirdiğinde, odasına yalnız gitti.
Kimsenin onu takip etmesini istemezdi.
Açık pencereye bakan, rahat, ferah bir koltuk vardı.
Bunun içine battı, vücuduna musallat olan fiziksel bir tükenme tarafından bastırıldı
ve ruhuna ulaşıyor gibiydi.
Evinin önündeki açık meydanda ağaçların tepelerini görebiliyordu.
yeni bahar hayatı ile tüm aquiver.
Yağmurun lezzetli nefesi havada kaldı.
Sokakta bir seyyar satıcı mallarını ağlıyordu.
Bir yerlerde şarkı söyleyen uzak güneşin notaları ona hafifçe ulaşır ve
sayısız serçeler yığınları tweetering edildi.
Burada ve orada bulutların arasından Mavi Gökyüzü yamaları vardı.
bir araya geldi ve penceresine bakan batıda üst üste yığıldı.
Başını sandalyenin yastığına yaslayarak oturdu.,
oldukça hareketsiz, bir hıçkırık boğazına geldi ve sher hariç,
uykuya dalmak için ağlayan bir çocuk olarak, rüyalarında ağlamaya devam ediyor.
Gençti, güzel, sakin bir yüze sahipti, çizgileri baskı ve hatta baskı yaptı.
belli bir güç.
Ama şimdi gözlerinde donuk bir bakış vardı, bakışları düzeltildi
şu Mavi Gökyüzü parçalarından birinde.
Bu bir yansıma görünümü değildi, daha ziyade akıllı düşüncenin askıya alındığını gösterdi.
Ona bir şey geliyordu ve korkuyla bekliyordu.
Ne oldu?
Bilmiyordu; isim vermek için çok ince ve zordu.
Ama o, gökyüzünden sürünerek, ona doğru uzanarak hissetti.
sesler, kokular, havayı dolduran renk.
Şimdi göğsü yükseldi ve şişti.
Ona sahip olmaya yaklaşan bu şeyi fark etmeye başlamıştı.,
ve onu iradesiyle geri almak için çabalıyordu-ikisi kadar güçsüz
beyaz ince eller olurdu.
Kendini terk ettiğinde biraz fısıldayan bir kelime kaçtı biraz ayrıldı
dudaklar.
Nefesinin altında tekrar tekrar söyledi: "özgür, özgür, özgür!» Bu boş
bakış ve onu takip eden terörün bakışları gözlerinden gitti.
Onlar keskin ve parlak kaldı.
Nabzı hızla atıyor ve akan kan vücudunun her santimini ısıttı ve rahatlattı.
Onu tutan canavarca bir sevinç olup olmadığını sormak için durmadı.
Açık ve yüce bir algı, öneriyi önemsiz olarak reddetmesini sağladı.
Nazik, nazik ellerin katlandığını gördüğünde tekrar ağlayacağını biliyordu
ölümde; ona sevgiyle bakmayan bir yüz,
sabit, gri ve ölü.
Ama o acı anın ötesinde, gelecek yıllar boyunca uzun bir alayı gördü.
kesinlikle ona ait olacak.
Ve o açıldı ve karşılama onlara kollarını açtı.
Önümüzdeki yıllarda onun için yaşayacak kimse olmazdı;
kendisi için yaşardı.
Bu kör kalıcılıkta onun için güçlü bir irade olmazdı.
erkekler ve kadınlar, bir yaratığa özel bir irade empoze etme hakkına sahip olduklarına inanırlar.
İyi bir niyet ya da acımasız bir niyet, bu eylemi daha az suç gibi gösterdi.
bu kısa aydınlanma anında ona baktım.
Ve yine de onu sevmişti—bazen.
Sık sık o yoktu.
Ne fark ederdi!
Aşk, çözülmemiş gizem, bu mülkün karşısında ne sayabilir
aniden onun en güçlü dürtüsü olarak kabul ettiği kendini onaylama
olmak! "Ücretsiz!
Beden ve ruh özgür!"fısıldamaya devam etti.
Josephine kapalı kapının önünde diz çökmüş ve dudakları anahtar deliğine doğru uzanıyordu,
kabul için yalvarıyorum. "Louise, kapıyı aç!
Yalvarıyorum; kapıyı aç - kendini hasta edeceksin.
Ne yapıyorsun Louise?
Tanrı aşkına kapıyı aç.» «Gitmek.
Kendimi hasta etmiyorum."Hayır, hayatın iksirinde içiyordu.
bu açık pencereden