Faun — Cernunnos şarkısının şarkı sözleri ve çevirisi
Sayfa, Faun adlı sanatçının "Cernunnos" şarkısının sözlerini ve Türkçeye çevirisini içeriyor.
Şarkı sözleri
Zaghaft reckt am Rand der Welt
die Sonne sich nach den Sternen
und friedlich lag im ersten Licht unser Dorf.
Und da leis' uns der Morgen
eine Ahnung des kommenden Tages flüstert,
fand eine Spur sich unweit der Hütten,
die eines prächtigen Hirschen war
und lohend Richtung Wald sich wand.
In ihrem Angesichte ahnten wir,
prachtvoller war dieses Tier,
als jedes das bis zu diesem Tag wir erjagt.
Nach Jagdruhm, Sieg und Trophäen trachteten wir,
waren, bevor noch am Himmel die Sonne stand, in Waffen.
Und auf den frühen Nebeln des Tages reitend
verließen wir Jäger das Dorf.
Zu jener Stunde noch waren wir viel,
ausgezogen den Wald zu erobern,
unser Jagdglück zu suchen im Zwielicht des Morgens
und zwischen wispernden Blättern.
Von Baum zu Baum eilten wir,
schweigend, die Blicke auf des Hirschen Spur geheftet,
seltsame Schrift in Blatt und Sand, fremdart’ge Worte,
denen wir folgten ohne sie zu versteh’n.
Der Wald war ein einziger Schatten,
in dem Fragen und Antwort gleichsam sich bargen.
Wir aber sahen einzig die Spur,
an deren Ende die mächt'ge Trophäe wir wähnten.
Kraftvoll blieb der Beute Schritt
und weit, weit maß ihr Huf.
Dies war die Zeit, zu sein und zu werden
und diese Jagd sollt keiner gleichen,
die bis zu diesem Tag wir gewagt
und keinem and’ren Tiere dies,
welches den Wald durchzog, als wollte es ihn zeichnen.
Leis' flüstert vom Waldesgrund uns seine kraftvolle Spur,
dass im Gefolge dieses Hirsches ein Rätsel sich befand,
das prachtvoller noch war als er selbst.
Einige von uns flohen dies Geheimnis,
erschöpft gaben andere auf
und kleiner ward mit jeder Stunde
der Jagdgefährten Zahl.
Das Laub aber flüsterte heller,
mit jedem der den Wald verließ,
beinah, als verlacht uns das Dickicht.
Bald, da der Tag dem Abend sich nahte,
der Schatten des Hungers längst die Mienen verdunkelt,
waren einzig zwei noch geblieben.
Und einer der beiden war ich.
Auf einer Lichtung,
an deren Grund der Abendsonne Schatten,
in die fremden Spuren sich mischte,
standen schließlich wir ihm gegenüber,
jenem prachtvollen Hirschen
mit seinem Huf voll Geheimnis.
Sein Blick kreuzte den unseren,
hehr fiel durch sein prächtiges Geweih
das letzte Licht des Tages
und in stummer Ehrfurcht erstarrten wir,
die wir gekommen waren ihn zu besiegen.
Wie noch hätten wir’s vermocht?
Wir standen Aug in Aug mit Gott,
die Luft erfüllt von flirrendem Wunder
und vergessen Jagd und Ruhm.
Da fiel der Bogen des letzten Gefährten
und er floh Hirsch und Wald, heim ins Dorf.
Bloß ich war noch geblieben,
der ich im silbernen Auge des Hirschen
mich selber gewahrte.
Wie seltsam war, was ich schaute,
Wie seltsam, was ich erkannte.
Jäger war ich gewesen
und nunmehr Beute geworden.
Am Ende der Jagd stand ich selbst,
war meiner eig’nen Spur gefolgt,
vom Morgen bis zum Abend,
hatte sie rätselhaft geheißen
und nicht von ihr lassen können.
Wie hätt' ein andrer an meiner statt hier stehen können!
Ich stand mir selbst gegenüber,
der Speer in der Hand blanker Hohn.
Verschwunden der Hirsch,
geblieben bloß ich.
Aus meinen Schläfen spross sein Geweih
und im letzten Licht der Sonne stand ich,
nicht Jäger noch Beute,
bloß ich,
und meine eigene Trophäe mir.
Ein Schmuck, den niemand sehen
und den niemand wissen würde.
Ins Dorf würde ich heimkehren als einer von vielen,
dem die Götter vermeintlich nicht hold gewesen.
Ich aber war auf einer höheren Jagd
und habe, ohne einen Speer zu schleudern,
die höchste Huld der Götter mir erstritten.
Şarkı sözü çevirisi
Ürkek dünyanın kenarında uzanıyor
Yıldızları takip eden Güneş
ve köyümüz ilk ışıkta huzur içinde yatıyordu.
Ve orada sabah bizim için olacak
gelecek gün hakkında bir fikir fısıldıyor,
kulübelerden uzak olmayan bir iz buldum,
bu muhteşem bir geyik oldu
ve Orman duvarına doğru ilerlemeye değer.
Onun yüzüne tahmin ettik,
bu hayvan daha da muhteşemdi,
bu güne kadar her biri gibi avlandık.
Şöhret, zafer ve kupa avlamak için aradık,
güneş gökyüzünde olmadan önce kollardaydık.
Ve günün erken sisleri üzerinde sürme
biz Avcılar Köyü terk ettik.
O saatte hala çok şey vardı,
ormanı fethetmek için dışarı taşındı ,
sabahın alacakaranlığında av mutluluğumuzu aramak için
ve fısıldayan yapraklar arasında.
Ağaçtan ağaca acele ettik ,
sessiz, gözler geyik izine sabitlendi,
yaprak ve kumda garip yazı, garip kelimeler,
onları anlamadan takip ettik.
Orman tek bir gölgeydi.,
hangi sorular ve Cevaplar olduğu gibi gizlendi.
Ama sadece izi gördük.,
sonunda güçlü bir kupa hayal ettik.
Güçlü ganimet adım kaldı
ve toynağını çok, çok ölçtü.
Bu olmak ve Olmak için zaman oldu
ve bu av başka bir av gibi olmayacak.,
bu güne kadar, biz cesaret
ve başka hiçbir hayvan bu,
ormanı sanki çizmek istiyormuş gibi geçti.
Leis ' orman tabanından bize onun güçlü parça fısıldıyor,
bu geyiğin ardından bir gizem vardı,
bu kendinden bile daha muhteşemdi.
Bazılarımız bu gizemden kaçtı,
bitkin, Diğerleri vazgeçti
ve her saat daha da küçüldü
av arkadaşları sayısı.
Ama yeşillik daha parlak fısıldadı,
ormanı terk eden herkesle,
sanki çalılık bize gülüyormuş gibi.
Yakında, gün akşam yaklaşırken ,
açlığın gölgesi uzun zamandır yüzünü kararttı,
sadece iki tane kalmıştı.
İkisinden biri de bendim.
Bir açıklıkta,
akşam güneşinin gölgelerinin altında,
garip izlere karışmış,
sonunda onunla yüzleştik.,
o muhteşem geyik
toynağı gizemlerle dolu.
Bakışları bizimkini geçti.,
hehr muhteşem boynuzlarından düştü
günün son ışığı
ve sessiz bir huşu içinde donduk ,
onu yenmek için geldiğimiz kişi.
Bunu nasıl yapabildik?
Tanrı ile Ağustos ayında Ağustos ayında durduk,
parıldayan merakla dolu hava
ve avlanmayı ve şöhreti unut.
Sonra son arkadaşının yayı düştü
ve köye ev sahipliği yapan geyik ve ormandan kaçtı.
Sadece ben hala kaldım,
Geyiğin Gümüş Gözündeyim.
Farkındayım kendimi.
Garip neye baktığımı nasıl ,
Ne kadar garip, ne fark ettim.
Hunter ben olmuştu
ve şimdi av ol.
Avın sonunda ben,
kendi izimi takip ettim,
sabahtan akşama,
gizemli olarak adlandırıldı mı
ve ona izin veremem.
Benim yerimde nasıl bir başkası olabilir?
Bakan oldum,
sırf alay elinde mızrak.
Geyik kayboldu,
sadece ben kaldım.
Tapınaklarımdan boynuzları filizleniyor
ve güneşin son ışığında duruyorum ,
ne avcı ne de av,
sadece ben,
ve kendi kupam.
Kimsenin göremeyeceği bir mücevher
ve bunu kimse bilemezdi.
Köye, birçok kişiden biri olarak eve dönerdim,
tanrıların sözde nazik olmadığı bir şey.
Ama daha yüksek bir avdaydım
ve bir mızrak fırlatmadan var,
Tanrıların en büyük iyiliği benim için savaştı.