Iron & Wine — Passing Afternoon şarkısının şarkı sözleri ve çevirisi
Sayfa, Iron & Wine adlı sanatçının "Passing Afternoon" şarkısının sözlerini ve Türkçeye çevirisini içeriyor.
Şarkı sözleri
There are times that walk from you like some passing afternoon
Summer warmed the open window of her honeymoon
And she chose a yard to burn but the ground remembers her
Wooden spoons, her children stir her Bougainvillea blooms
There are things that drift away like our endless, numbered days
Autumn blew the quilt right off the perfect bed she made
And she’s chosen to believe in the hymns her mother sings
Sunday pulls its children from the piles of fallen leaves
There are sailing ships that pass all our bodies in the grass
Springtime calls her children 'till she let’s them go at last
And she’s chosen where to be, though she’s lost her wedding ring
Somewhere near her misplaced jar of Bougainvillea seeds
There are things we can’t recall, blind as night that finds us all
Winter tucks her children in, her fragile china dolls
But my hands remember hers, rolling 'round the shaded ferns
Naked arms, her secrets still like songs I’d never learned
There are names across the sea, only now I do believe
Sometimes, with the windows closed, she’ll sit and think of me But she’ll mend his tattered clothes and they’ll kiss as if they know
A baby sleeps in all our bones, so scared to be alone
Şarkı sözü çevirisi
Sen yürüyerek bazı geçen günler gibi zamanlar
Yaz balayının açık penceresini ısıttı
Ve o yakmak için bir avlu seçti ama zemin onu hatırlar
Tahta kaşıklar, çocukları Begonvil çiçeklerini karıştırıyor
Sonsuz, sayılı günlerimiz gibi sürüklenen şeyler var
Sonbahar yorganını mükemmel bir yataktan çıkardı.
Ve annesinin söylediği ilahilere inanmayı seçti.
Pazar, çocuklarını düşen yaprak yığınlarından çeker
Tüm bedenlerimizi çimlerin içinde geçiren yelkenli gemiler var.
Bahar çocukları çağırıyor. ta ki onları bırakana kadar.
Ve nişan yüzüğünü kaybetmesine rağmen nerede olacağını seçti
Begonvil tohumlarının yanlış yerleştirilmiş kavanozunun yakınında bir yerde
Hatırlayamadığımız şeyler var, gece gibi kör hepimizi bulur
Kış çocuklarını içeri sokuyor, kırılgan porselen bebekleri
Ama ellerim onunkini hatırlıyor, gölgeli eğrelti otlarının etrafında yuvarlanıyor
Çıplak kollar, sırları hala hiç öğrenmediğim şarkılar gibi
Denizin karşısında isimler var, ama şimdi inanıyorum
Bazen, pencereler kapalıyken, oturup beni düşünecek, ama onun yırtık kıyafetlerini tamir edecek ve sanki biliyormuş gibi öpüşecekler
Bir bebek tüm kemiklerimizde uyur, yalnız kalmaktan çok korkar