Janus — Kleine Ängste şarkısının şarkı sözleri ve çevirisi
Sayfa, Janus adlı sanatçının "Kleine Ängste" şarkısının sözlerini ve Türkçeye çevirisini içeriyor.
Şarkı sözleri
«Dolores! Dolores!»
Etwas flüsterte leise ihren Namen, eine Stimme, weit weg. «Papa?» - murmelte sie und hielt den Atem an. Doch alles war dunkel und friedlich, da war niemand, nur das Mondlicht spielte stumm mit den Schatten. Sie musste sich getäuscht haben. «Dolores!» Die wispernde Stimme dehnte jede einzelne Silbe ihres Namens eigentümlich in die Länge. Vielleicht, träumte sie noch? «Dolly, hier!» Diesmal erklang das dumpfe Flüstern direkt neben ihrem Kopf. Dolores fuhr auf und blickte erschrocken zu ihrem Teddy Ben hinüber, der wie immer direkt neben ihr lag. Als sie noch klein war, hatte sie geglaubt, Ben könne sprechen, aber jetzt war sie groß, fast acht Jahre alt, und sie wusste, daß jedes seiner Worte ein Betrug gewesen war und Ben nie wirklich etwas sagte, außer seinen fünf auswendig gelernten Sätzen, die er jedes Mal wiederholte, wenn einer ihn schüttelte. «Wie geht es dir?» - ratterte er dann oder: «Ich hab dich lieb!» Ihren Namen aber hatte er noch nie gesagt. Das konnte also nicht Ben gewesen sein. «Wer bist du?» - «Ein Freund!» Die Stimme klang ähnlich blechern wie die ihres Teddys, aber obwohl sie aus seinem Puppenbauch kam, war etwas seltsames an ihr. «Hau ab! Ich will, daß du verschwindest!» - «Gerade hast du mich hergeholt, und jetzt soll ich dann wieder fort?» - «Ich hab dich nicht hergeholt!» - «Oh doch! Das hast du, mein Kleines!» - «Wenn du nicht sofort verschwindest, rufe ich um Hilfe!» Ein glucksendes Lachen drang dumpf aus Bens struppigem Bauch: «Du hast noch nie um Hilfe gerufen, Dolly, selbst dann nicht, wenn es nötig gewesen wäre! Aber wenn du meinst, jetzt ist eine gute Gelegenheit damit anzufangen, dann bitte, ruf um Hilfe, ruf nach deinen Eltern! Wir werden sehen, wer von beiden kommt, und wir werden sehen, was dann geschieht!» Dolores griff nach Ben. Im zerlumpten Fell an seinem Bauch befand sich eine lose Naht, früher hatte sie oft daran herumgespielt. «Lass das», - hatte ihre Mutter dann immer gesagt, - «Der Teddy war teuer, du machst ihn noch kaputt!» Diesmal wollte Dolores ihn kaputt machen. «Was soll das?» - kam es dumpf aus Bens Bauch. Dolores antwortete nicht, sie zerrte und zog mit ihren Fingernägeln solange an der Naht herum, bis sich die Fäden mit einem Mal lösten. Mit ihren kleinen Händen griff sie wild entschlossen in den spaltweit geöffneten Bauch hinein und schob mit einem Ruck das Fell auseinnander. Ein fauliger süßlicher Geruch drang aus der Öffnung hervor. Sie rang nach Atem. «Hallo, Dolly!» Die Stimme klang nicht länger dumpf und hohl, sondern drang deutlich und zischend an ihr Ohr. Sie blickte direkt in Bens freigelegtes Inneres hinein, zwei starre kalte Augen blitzten für einen kurzen Moment aus dem Schatten hervor. Dolores erschrak fürchterlich und ließ ihren Teddy fallen. Mit dumpfem Prall dann kullerte er unters Bett. Seine Mechanik sprang an, die Blechstimme ratterte: «Ich hab dich lieb!», dann wurde es still. Dolores war jetzt hellwach, ihr kleines Herz raste und schlug bis zum Hals, doch alles blieb ruhig. Sie wartete atemlos im Dunkel. Nichts geschah. Ben begann ihr leid zu tun, er lag ganz allein und völlig zerzaust unterm Bett. «Ich werde ihn gleich wieder zusammenflicken», - dachte Dolores, - «Wenn Mama ihn so findet, wird sie Papa erzählen, daß ich den teuren Teddy kaputt gemacht habe. «Immer macht sie alles kaputt!» - wird sie sagen, und Papa wird mir durchs Haar streichen und sagen: «Lass meine kleine Prinzessin in Frieden». Und dann wird Mama noch ärgerlicher werden: «Natürlich, du nimmst sie in Schutz!» Und sie werden streiten und sich anschreien und die Türen werden knallen, und dann rennt Mama wie immer aus dem Haus und lässt mich mit Papa allein». Dolores schlug die Decke mit den vielen bunten Pferden darauf beiseite und verließ die schwitzende Wärme ihres Bettchens. Sie kauerte sich flach auf den Boden. «Ben?» - flüsterte sie. Keine Antwort. Sie hatte ihn kaputt gemacht. «Hab keine Angst, Ben, ich komme dich holen!»
Şarkı sözü çevirisi
"Dolores! Dolores!"Bir şey adını usulca fısıldadı, bir ses, uzak. "Baba?"- mırıldandı ve nefesini tuttu. Ama her şey karanlık ve huzurluydu, kimse yoktu, sadece ay ışığı gölgelerle sessizce oynadı. Yanılmış olmalı. "Dolores!"Fısıldayan ses, adının her hecesini garip bir şekilde uzattı. Belki de hala rüya görüyordu? "Dolly, burada!"Bu sefer boğuk fısıltı kafasının hemen yanında geliyordu. Dolores geldi ve her zamanki gibi onun yanında yatan Teddy Ben'e dehşetle baktı. Küçükken, Ben'in konuşabileceğine inanıyordu, ama şimdi uzun boylu, neredeyse sekiz yaşındaydı ve söylediği her kelimenin bir aldatmaca olduğunu biliyordu ve Ben, her seferinde tekrarladığı beş ezberlenmiş cümlesinden başka bir şey söylemedi.biri onu salladı. "Nasılsın?"- sonra sarstı ya da: "seni seviyorum!"Ama daha önce onun adını hiç söylememişti. Yani bu Ben olamaz. "Sen kimsin?"- "Bir Arkadaş!"Ses, oyuncak ayısı kadar teneke gibi geliyordu, ama bebeğinin karnından çıkmış olsa da, onun hakkında garip bir şey vardı. "Çık dışarı! Ortadan kaybolmanı istiyorum!"- "Beni buraya getirdin ve şimdi tekrar gitmemi mi istiyorsun?"- "Seni buraya ben getirmedim!"- "Oh evet! Sen yaptın, küçüğüm!"- "Hemen gitmezseniz, yardım çağıracağım!"Ben'in tüylü midesinden boğuk bir kahkaha geldi:" hiç yardım çağırmadın, Dolly, gerekli olsa bile! Ama şimdi başlamak için iyi bir fırsat olduğunu düşünüyorsanız, lütfen yardım çağırın, ailenizi arayın! Her ikisinden de kimin geldiğini göreceğiz ve sonra ne olacağını göreceğiz!"Dolores Ben'e uzandı. Karnındaki yırtık kürkde gevşek bir dikiş vardı, geçmişte sık sık onunla oynadı. "Bunu yapma", - annesi her zaman derdi, - " Teddy pahalıydı, onu kıracaksın!"Bu sefer Dolores onu kırmak istedi. "Bu nedir?"- Ben'in midesinden donuk geldi. Dolores cevap vermedi, iplikler bir kerede çözülene kadar tırnaklarını dikişte çekti ve çekti. Küçük elleriyle çılgınca bir şekilde yarık geniş açık karnına ulaştı ve içindeki kürkü bir sarsıntı ile itti. Açıklıktan kokuşmuş tatlı bir koku çıktı. Nefes için mücadele etti. "Merhaba, Dolly!"Ses artık donuk ve içi boş değildi, ama kulağına açıkça ve tıslama ile nüfuz etti. Ben'in açık iç kısmına doğru baktı, kısa bir süre için gölgeden yanıp sönen iki sert soğuk göz. Dolores dehşete kapıldı ve oyuncak Ayısını düşürdü. Sonra sıkıcı bir vuruşla yatağın altında kıvrıldı. Mekaniği başladı, teneke ses sarstı: "seni seviyorum!"sonra sessiz oldu. Dolores şimdi uyanıktı, küçük kalbi yarıştı ve boynuna atıyordu, ama her şey sakin kaldı. Karanlıkta nefes nefese bekledi. Hiçbir şey olmadı. Ben onun için üzülmeye başladı, yapayalnız ve yatağın altında darmadağınık yatıyordu. "Onu hemen düzelteceğim," diye düşündü Dolores, " annem onu böyle bulursa, babama pahalı ayıyı kırdığımı söyler. "Her zaman her şeyi kırar!"- diyecek ve babam saçımı tokatlayacak ve "küçük prensesimi huzur içinde bırak"diyecek. Ve sonra annem daha da kızacak: "tabii ki, onu korumaya alıyorsun!"Ve tartışacaklar ve birbirlerine bağıracaklar ve kapılar açılacak ve sonra annem her zamanki gibi evden kaçacak ve beni babamla yalnız bırakacak."Dolores, üzerinde çok renkli atlar bulunan battaniyeyi bir kenara attı ve karyolasının terli sıcaklığını bıraktı. Düz zemin üzerinde çömeldi etti. "Ben?"- fısıldadı. Cevap Yok. Onu kırık vardı. "Korkma, Ben, senin için geliyorum!»