Mono — Burial at Sea şarkısının şarkı sözleri ve çevirisi
Sayfa, Mono adlı sanatçının "Burial at Sea" şarkısının sözlerini ve Türkçeye çevirisini içeriyor.
Şarkı sözleri
He watched the heavy sea stretch to the edge of the earth without fail.
Its ever-present body was frightening, yet its freedom beautiful.
Above the horizon, nothing remained but a moon and sky stained by smoke.
Beneath it, abandoned ships rocked back and forth, half sunken and eaten by
decay. For endless miles of empty waters, waves swayed in unison as if they
were mourning. The earth knew and the boy did, too
It was the beginning of a merciless winter and the end was nowhere in sight.
A young boy, having lost track of time, hurried through the woods towards an
empty patch by the river. With every step he grew uneasy as he could not see
her small figure waiting there. Out of breath, he dropped to his knees and
prayed in fear
The sky had cast a dreary blanket upon the earth, draping over every last
creature. A stench of smoke clouds and distant eruptions confined people in
their homes. Their world was now a ghost town where the sound of children’s
laughter was drowned by hunger cries. Even the village dogs had gone mad and
roamed the streets aimlessly. What was once a simple life was now a battle to
survive each passing day. Perhaps, the earth was preparing to cleanse,
for it was the end of time, a rebirth of time
A pair of small hands covered his eyes and he turned to find a young girl with
soot streaked across her face. He embraced her closely as his panic melted,
and unable to let go for a single moment they warmed each other until night
fell. They inhaled the air around them, ripe with the scent of burnt pine and
evening frost, a familiar smell of the place they once called home.
Their families had perished, and all that was left for them was a will to stay
together. Day by day, they watched themselves surrender to the inevitable fate
of the earth
There it stood in the back of a deserted shed. The boy had found it leaning in
a pot as if it was waiting for him, young, green, and alive. That morning he
had awoken with a mission. It was time to offer a gift to their woods,
something that could grow, something that would survive. Upon searching a row
of farms, he had caught a glimpse of the young tree left alone to wither.
The edges of the leaves had faded into brown, the dirt was dry,
but it was alive nonetheless
Pleased with himself, he could not help but laugh aloud while carrying his new
treasure. But as he ran to meet her, he heard heavier footsteps trailing behind
him. Before he could glance, a heavy figure thrust him to the ground,
sending the tree flying ahead. Having seen him rummage through his shed,
a man began to kick the boy as if he was nothing but a stump in the ground.
The boy heard himself cry out, but as his own voice faded away,
he could only hear the sound of his flesh against the man’s fists and feet.
For a moment, he ignored the man’s brute strength and watched him stare
straight ahead blankly. They look in his eyes was emptier than the village they
stood in
Alone at last after what seemed like hours, the boy awoke in agony.
But surrounded by pieces of the shattered pot, the tree remained unharmed,
now with its healthy roots bare. Strengthened by the sight of it,
he ignored the pain in his body and stood up
When the girl saw him limping towards her in the woods, she took him into her
arms and cleaned him with her torn white clothes without questioning what had
happened. Cupping his face, she wept for him as he tried to hide his wounds in
shame. They sat in silence together, listening to the wind passing overhead and
imaging its destination to be a better place that where they remained
He brought forth the tree and placed it between. Her pale face appeared fragile,
yet hopeful somehow. It had not changed in the years he had known her.
When his eyes closed, she still appeared before him
«This tree is stronger than us now. When we are no longer on this earth,
it will continue to grow
We can leave our memory with this tree,» he spoke
«Someday, the earth will be beautiful again?» she asked, arranging a dry leaf
into his hair
«Yes. We will find each other here then,» he said
That evening they planted the tree into the earth and entrusted it with a part
of their memory and vow. They collected white stones from the river and placed
a visible ring in the ground around the tree, leaving room for the trunk to
grow. Together they said a prayer to the sky, asking for the tree to survive
the cruel winter and he guarded safely until they could return someday
As they prayed on their knees, snow fell like tears onto the ground-the first
snow of winter
Two frail bodies teetered along the highest cliff by the sea that night.
Three steps from the edge, she wondered what waited on the other side of the
black waters. Two steps away, he studied her face, vowing to remember.
On their last step, their eyes locked, a silent reminder of their promise.
Leaving behind any fears, hand in hand they jumped, a leap of faith into the
cold unwelcome waves below
Şarkı sözü çevirisi
Ağır denizin yeryüzünün kenarına kadar uzandığını izledi.
Her zaman var olan vücudu korkutucuydu, ama özgürlüğü güzeldi.
Ufkun üstünde, dumanla lekelenmiş bir ay ve gökyüzünden başka hiçbir şey kalmadı.
Altında, terk edilmiş gemiler ileri geri sallandı, yarı battı ve yenildi
çürüme. Boş suların sonsuz milleri boyunca, dalgalar sanki onlar gibi birlikte sallandı
yas tutuyorlardı. Dünya biliyordu ve çocuk da biliyordu
Acımasız bir kışın başlangıcıydı ve sonu hiçbir yerde görülmedi.
Zamanın izini kaybeden genç bir çocuk, ormana doğru acele etti.
nehir kenarında boş bir yama. O göremiyordu her adımda o huzursuz büyüdü
küçük figürü orada bekliyor. Nefes nefese, dizlerinin üzerine düştü ve
korku içinde dua etti
Gökyüzü yere kasvetli bir battaniye attı, her geçen gün örtüldü
yaratık. Duman bulutları ve uzak patlamalar kokusu insanları hapsetti
evlerini. Onların dünyası artık çocukların sesinin duyulduğu hayalet bir kasabaydı.
kahkaha açlık çığlıkları tarafından boğuldu. Köy köpekleri bile çıldırdı ve
sokaklarda amaçsızca dolaştı. Bir zamanlar basit bir hayat olan şey şimdi bir savaştı
her geçen gün hayatta kal. Belki de dünya temizlemeye hazırlanıyordu,
çünkü zamanın sonu, zamanın yeniden doğuşuydu.
Küçük eller bir çift gözlerini kapalı ve o ile genç bir kız bulmak için döndü
yüzünde kurum izleri vardı. Paniği eridiğinde onu yakından kucakladı.,
ve tek bir an için gitmesine izin veremediler, geceye kadar birbirlerini ısıttılar
düşüş. Yanmış çam ve çam kokusuyla olgunlaşan etraflarındaki havayı soludular.
akşam donları, bir zamanlar ev olarak adlandırdıkları yerin tanıdık kokusu.
Aileleri ölmüştü, ve onlar için kalan tek şey kalmak için bir irade oldu
birlikte. Her geçen gün, kaçınılmaz kadere teslim olduklarını izlediler
dünyanın
Issız bir kulübenin arkasında duruyordu. Çocuk onu eğilmiş buldu.
bir pot onu bekliyormuş gibi, genç, yeşil ve canlı. O sabah o
bir görevle uyandı. Ormanlarına bir hediye sunmanın zamanı geldi,
büyüyebilecek bir şey, hayatta kalabilecek bir şey. Bir satır ararken
çiftliklerden, solmak için yalnız kalan genç bir ağacın bir görüntüsünü yakaladı.
Yaprakların kenarları kahverengiye dönüştü, kir kurudu,
ama yine de hayattaydı
Kendisi ile memnun, o yardım edemedi ama onun yeni taşırken yüksek sesle gülmek
Hazine. Ama onunla buluşmak için koşarken, arkasında daha ağır ayak sesleri duydu
onu. Bakmadan önce, ağır bir figür onu yere itti,
ileriye doğru uçan bir ağaç gönderiyorum. Onu kulübesinde kazarken gördükten sonra,
bir adam çocuğu yere bir kütükten başka bir şey değilmiş gibi tekmelemeye başladı.
Çocuk çığlık attığını duydu, ama kendi sesi kaybolduğunda,
sadece adamın yumruklarına ve ayaklarına karşı etinin sesini duyabiliyordu.
Bir an için, adamın kaba gücünü görmezden geldi ve ona baktığını izledi
dümdüz ilerle. Gözlerine baktıkları köyden daha boştu.
katılmak
Sonunda, birkaç saat gibi görünen bir şeyden sonra, çocuk acı içinde uyandı.
Ama parçalanmış tencerenin parçaları ile çevrili, ağaç sağ salim kaldı,
şimdi sağlıklı kökleri çıplak. Onu görünce güçlendi,
vücudundaki acıyı görmezden geldi ve ayağa kalktı
Kız ormanda ona doğru topallama onu görünce, o onu içine aldı
ve ne olduğunu sorgulamadan yırtık beyaz kıyafetleriyle onu temizledi
olmamış. Onun yüzünü çukurluğu, o onun yaralarını gizlemek için çalıştı olarak onun için ağladı
utanç. Birlikte sessizce oturdular, yukarıdan geçen rüzgarı dinlediler ve
kaldıkları yerden daha iyi bir yer olmak için hedefini hayal edin
O, ağacı çıkardı ve aralarına yerleştirdi. Soluk yüzü kırılgan görünüyordu,
yine de bir şekilde umutlu. Onu tanıdığı yıllarda hiçbir şey değişmedi.
Gözleri kapalıyken, hala ondan önce ortaya çıktı
«Bu ağaç şimdi bizden daha güçlü. Artık bu dünyada olmadığımız zaman,
büyümeye devam edecek
Hafızamızı bu ağaçla bırakabiliriz " diye konuştu.
"Bir gün, dünya tekrar güzel olacak mı «"diye sordu, kuru bir yaprak ayarladı
saçının içine
«Evet. O zaman birbirimizi burada bulacağız" diye konuştu.
O akşam ağacı toprağa diktiler ve ona bir parça Emanet ettiler
anılarını ve yeminlerini. Nehirden beyaz taşlar topladılar ve yerleştirdiler
ağacın etrafındaki zeminde görünür bir halka, gövde için yer bırakır.
Büyümek. Birlikte gökyüzüne dua ettiler, ağacın hayatta kalmasını istediler
acımasız kış ve bir gün geri dönene kadar güvenli bir şekilde korundu
Dizlerinin üzerinde dua ederken, kar yere gözyaşları gibi düştü-ilk
kış karı
O gece deniz kenarındaki en yüksek uçurumda iki zayıf ceset vardı.
Kenardan üç adım uzakta, yolun diğer tarafında ne beklediğini merak etti.
kara sular. İki adım ötede, hatırlamaya yemin ederek yüzünü inceledi.
Son adımlarında, gözleri kilitli, sözlerinin sessiz bir hatırlatıcısıdır.
Herhangi bir korkuyu geride bırakarak, el ele atladılar, bir inanç sıçraması
aşağıda soğuk istenmeyen dalgalar