Рабы Лампы — Посвящение (ИМПЕРИЯ) şarkısının şarkı sözleri ve çevirisi
Sayfa, Рабы Лампы adlı sanatçının "Посвящение (ИМПЕРИЯ)" şarkısının sözlerini ve Türkçeye çevirisini içeriyor.
Şarkı sözleri
«Наши овации канатоходцам по делу…
Прошедшим казни и вечно живущим,
Средь пьяной гущи погнившей при жизни…»
Холодное лето 2000-го года.
Смерть забрала поэта, но звучать будут долго
В моем сознанье где-то немного грустным эхом
Его слова и голос, но уже с другого света.
Уважение усопшему, безвременно ушедшему,
Искавшему счастье, но так и не нашедшему.
Как памятку живущим, оставил он наследие,
И вслед за ним идущие познают его гения.
Я отдаю последнюю свою дань уважения
Тому, кто научил меня трехмерному мышлению.
Скорбим и помним о его мятежном духе.
Грюндиг, спи спокойно, земля пусть будет тебе пухом.
Чем дальше по жизни, тем больше понятно,
Что гений от Бога подвержен летально
Оплакивать участь непонявших истин.
И мысли о всем неизбежном приходят.
Все чаще и чаще. И незачем больше
Писать и стараться, вложить больше смысла
Корысти не ради, а только с желаньем.
Не сдаться, и в тысячный раз называя.
Явления сущего, рифмой играя,
Страдая, давать имена проявленьям
Природы созданий, что созданы сверху.
Напрасно все это. Ты ушел не прощаясь.
Не выключил свет, не спросил о погоде…
И вроде все ясно, ведь смерть безучастна.
Но знай, что наследие прыгнувших в небо
Пополнилось новой главой многократно!
Посвящение человеку с большой буквы «Ч»,
Да и вообще, уличному поэту, и просто клевому парню.
Не знаю, кому как, а мне непонятно
Почему мы выбираем свой путь и идем по нему вперед.
И в чем суть этого пути,
И когда он закончится.
И очень хочется, чтобы он был ровным,
Длинным, легким, светлым, как солнечный день.
Но неожиданно все закончилось:
Переступил человек черту и его не вернешь.
Не надо здесь больше слов — они ни к чему.
Я помолчу лучше и буду помнить его всегда.
Душа покинула тело, где-то летает.
Строчка не дописана, рифма остывает.
Никто не знает, где сейчас его душа.
Она находится там, где лирика его жива.
Она жива везде, но поэта больше нет.
Мне хочется кричать от боли, но не слышу я ответ.
О себе оставив след, он расстался с этим миром,
Но для многих подростков он стал кумиром.
«Раб Лампы», бунтарь в борьбе за правду,
Его поэзии нет равных по глубине мысли.
«D.O.B. community», лишилась воина, бойца.
Но твое дело не умрет, нет, ему нет конца.
Стучат наши сердца в такт твоему сердцу.
Закрыл ты за собою дверцу.
Но мы с тобой. Покойся с миром.
Послав все к черту, и сплюнув смачно вето
На безразделье избитых истин, сейчас пою я оду
Опавшим желтым листьям, чья смерть — не осень,
А немощь лета.
Я — их брат, мне выть животным,
В своих ладонях их хороня.
Один из них есть часть меня,
И значит, часть меня — бесплотна.
Был дан приказ: Долой из плена!
Долой из лона земного лиха!
И он ушел легко, спокойно и тихо,
Полоснув живых по венам.
Теперь он там. Он стал ближе к Богу.
А мы, живые, его дорогу
Грызем наощупь его же светом.
Ведь он не умер, нет,
Он всего лишь слился с ветром.
Друг мой, братишка, Лёха, здорово.
Слова не вяжутся в куплет.
Мыслей, чувств так много.
Звонил в тот день Джип, сказал, тебя нет.
Стало грустно и темно, как погасили свет.
Перед глазами скорбь твоих родных. Душой болею.
Переживанья, боль ничьи не сравнятся с их потерей.
Верю в то, что тебе лучше сейчас.
Почти знаю. Твои стихи читаю.
Чувствую, понимаю их. Сильнее быть стараюсь.
Ты со мной, поверь.
Мы об одном мечтали, я в ответе за двоих теперь.
Среди друзей мы тебя помним.
Разговор, когда мы вспоминаем, выходит, по-любому, долгим,
Светлым. Слышишь, мы дорожим
Каждым моментом, что провели с тобой.
Гордимся каждым метром,
Сантиметром тех дорог, что ты прошел.
Я чувствую, ты слился с ветром, как Sir-j прочел.
Ты с нами. Прихожу к тебе своими снами.
Любую радость в жизни Делю с тобою в пополаме.
Своими мыслями, мечтами по тебе скучаю. Строки эти посвящаю
Лучшему другу на свете, кого я никогда не потеряю.
Покойся с миром, брат, мы тебя помним.
Песенка, короткая как жизнь сама, допета
Для одного поэта, который понял это
Чуть раньше, чем все мы узнали,
Что это так. Он видел впереди гнетущий мрак и пустоту.
Он доверял лишь белому листу, друзьям и микрофону.
Каждому дому он пытался донести сигнал тревоги.
Он видел — мы убоги. Знал, что это нас убьет.
Он чувствовал, что так нельзя — из грязи да в князья.
Он ненавидел серость, глупость,
Предательство и трусость, он видел в душах мусор,
И кричал об этом, и вопил об этом, и орал!
Хотел, чтоб этот мир узнал свои ошибки,
Пока не стало слишком поздно.
Но грозы в этом году слишком свирепы,
И он не перешел, как через реку, это лето.
Не канул в Лету! Его слово в наших душах.
Он был один из лучших.
Нет, он есть один из лучших!
И навсегда, ты слышишь,
Он останется таким!
Я посвящаю гению ушедшему свой гимн.
Мир да пребудет с ним!
Всегда знать, что ты уйдешь именно так,
И все равно завыть, когда тебя не стало.
С лицом, распухшим от едких слез,
В растерянности нервной кутаться в одеяло.
И с каждым вдохом ветра в открытое окно думать,
Что это ты пришел и сел рядом.
Достал из рюкзака любимый свой блокнот,
И с фразой: «Хочешь, что-нибудь прочитаю?»
Читаешь с тоской в глазах о смерти,
Как о воле, собой, друзьями,
Миром вечно недовольный,
До боли, до краев, до верха переполнен.
Приснись мне, Лёлик.
Скажи, а правда, там, как ты и думал,
Большое, спокойное море?
Когда сердце споткнулосьи нужен воздуха глоток,
Когда хочется выть, как голодный волк,
Когда памяти осколок пробивает грудь,
Кислотой сжигает душу, боль мешает уснуть.
Когда тело бросает в сине-мертвую дрожь,
И не дает покоя под рукой лежащий нож,
Вот тогда я выключаю свет, отключаю телефон,
Закрываю глаза, посылая всех вон.
Я остаюсь один — отшельник в черной дыре.
И своими мыслями, мой друг, я прихожу к тебе.
Из-под подушки достаю твой недописанный роман,
На обложке — слезами: «Любовь, вера, обман».
Две красные черты переплетаются в крест.
Это конец великой жизни, это рожденная смерть.
Как гуманный отец учит глупого сына,
Так урок для дураков — твоя правдивая книга.
Как рушится мозг, когда приходит любовь,
Так твоя музыка будоражит кровь.
Так твоя лирика раскалывает душу,
Делает обрезание, выпускает смерть наружу.
Согревает в минус сорок, утоляет жажду в зной,
Заживляет раны скорби, рассасывает гной.
Воспоминанье вихрем уносит меня в сон.
От всей семьи тебе низкий поклон.
«Наши овации канатоходцам по делу…
Прошедшим казни и вечно живущим,
Средь пьяной гущи погнившей при жизни…»
Şarkı sözü çevirisi
"Davadaki ip taşıyıcılarına alkışlarımız…
Geçmiş infazlar ve sonsuza dek yaşayanlar,
Sarhoş, diri diri diri diri diri diri diri diri diri diri diri diri…»
2000 yılının soğuk yazları.
Ölüm şairi aldı, ama uzun sürecek
Aklımda bir yerde biraz üzücü bir yankı var
Onun sözleri ve sesi, ama zaten başka bir ışıktan.
Merhuma saygı, zamansız gitti,
Mutluluğu arayan, ama asla bulamayan.
Yaşayanlara bir not olarak, bir miras bıraktı,
Sonra gelenler onun dehalarını bilirler.
Son haraçımı ödüyorum
Bana üç boyutlu düşünmeyi öğreten birine.
Yas tutuyoruz ve onun asi ruhunu hatırlıyoruz.
Грюндиг, iyi uykular, toprak olsun sana tüyü.
Daha fazla hayat, daha anlaşılabilir,
Tanrı & # 39; dan deha ölümcül eğilimli
Gerçeklerin kaderi için yas tutmak.
Ve kaçınılmaz olan her şeyin düşünceleri gelir.
Giderek daha sık. Ve daha fazlasına gerek yok
Yazmak ve denemek, daha mantıklı yatırım
Açgözlülük uğruna değil, sadece arzu ile.
Pes etmeyin ve bininci kez çağırarak.
Varlık fenomeni, kafiye oynamak,
Acı çekmek, tezahürlere isim vermek
Yukarıdan oluşturulan doğa yaratıklar.
Boşuna hepsi bu. Veda etmeden gittin.
Işıkları kapatmadı, hava durumunu sormadı…
Ve her şey açık gibi görünüyor, çünkü ölüm işe yaramaz.
Ama gökyüzüne sıçrayan mirasını biliyorum
Tekrar tekrar yeni bölüm eklendi!
Büyük harf «H " ile adama özveri»,
Ve genel olarak, bir sokak şairi ve sadece bir ısırık adam.
Bilmiyorum, kime nasıl, ama bana belli değil
Neden yolumuzu seçip ilerliyoruz?
Ve bu yolun özü nedir,
Ve bittiğinde.
Ve gerçekten pürüzsüz olmasını istiyorum,
Uzun, hafif, aydınlık, güneşli bir gün gibi.
Ama aniden bitti:
Adam çizgiyi aştı ve onu geri getiremezsin.
Burada daha fazla kelime yok-gerek yok.
Daha sessiz olacağım ve onu her zaman hatırlayacağım.
Ruh bedeni terk etti, bir yerlerde uçuyor.
Satır tamamlanmadı, kafiye soğuyor.
Kimse ruhunun nerede olduğunu bilmiyor.
Onun sözleri hayatta olduğu yerdedir.
Her yerde yaşıyor ama şair yok.
Acı içinde çığlık atmak istiyorum ama cevabı duyamıyorum.
Kendisi hakkında bir iz bırakarak, bu dünyayla ayrıldı,
Ama birçok genç için bir idol oldu.
» Lamba köle", gerçeği için mücadelede bir asi,
Onun şiiri, düşüncenin derinliklerinde eşit değildir.
"D. O. B. community", bir savaşçı, bir savaşçı kaybetti.
Ama senin davan ölmeyecek. hayır, sonu yok.
Kalplerimiz kalbinizin ritmine çarpıyor.
Kapıyı kapattın.
Ama biz seninle. Huzur içinde yatsın.
Her şeyi cehenneme gönderdikten sonra, ve sulu veto tükürdü
Hırpalanmış hakikatlerin yokluğu üzerine, şimdi şarkı söylüyorum
Düşen sarı yapraklar, ölümü sonbahar değil,
Ve yazın acısı.
Ben onların kardeşiyim.,
Onları avuçlarına gömmek.
Bunlardan biri benim bir parçam,
Yani bir parçam bedensiz.
Emir verildi: esaretten Çık!
Dünya lich'in rahminden aşağı!
Ve kolayca, sessizce ve sessizce gitti,
Damarlarında yaşayan çizgili.
Şimdi o orada. Tanrı'ya daha yakın oldu.
Ve biz, canlı, onun yolu
Kendi ışığıyla ona dokunuyoruz.
Çünkü o ölmedi, hayır.,
Sadece rüzgarla birleşti.
Arkadaşım, kardeşim, Leha, harika.
Kelimeler beyite uymuyor.
Düşünceler, duygular çok fazla.
O gün bir Jeep aradı, orada olmadığını söyledi.
Işıklar söndüğünde üzgün ve karanlık oldu.
Ailenizin kederinin gözleri önünde. Ruh hastayım.
Acı, acı, kimsenin kaybıyla kıyaslanamaz.
Şimdi daha iyi olduğuna inanıyorum.
Neredeyse biliyorum. Şiirlerini okuyorum.
Onları anlıyorum. Daha güçlü olmaya çalışıyorum.
Sen benimlesin, inan bana.
Bir hayalimiz vardı, şimdi iki kişiden sorumluyum.
Arkadaşların arasında seni hatırlıyoruz.
Konuşma, hatırladığımız zaman, herhangi bir şekilde, uzun çıkıyor,
Açıklara. Dinle, biz beslemek
Seninle geçirdiğim her an.
Her metre ile gurur duyuyoruz,
Geçtiğin yolun bir santimetresi.
Sir-j'nin okuduğu gibi rüzgarla birleştiğini hissediyorum.
Sen de bizimlesin. Rüyalarımla sana geliyorum.
Hayattaki herhangi bir neşeyi seninle yarı yarıya paylaşıyorum.
Düşüncelerim, hayallerim seni özlüyorum. Bu adamak dizeleri
Asla kaybetmeyeceğim en iyi arkadaşıma.
Huzur içinde yat kardeşim, seni hatırlıyoruz.
Şarkı, hayatın kendisi kadar kısa, dopeta
Bunu anlayan bir şair için
Hepimizin öğrenmesinden biraz önce,
Öyle olduğunu. Önünde baskıcı bir karanlık ve boşluk gördü.
Sadece beyaz kağıda, arkadaşlara ve mikrofona güveniyordu.
Her eve alarm vermeye çalıştı.
Zavallı olduğumuzu gördü. Bunun bizi öldüreceğini biliyordum.
Çamurdan ve prenslere-o böyle olamaz hissettim.
Griden, aptallıktan nefret ediyordu.,
İhanet ve korkaklık, ruhlarında çöp gördü,
Ve bağırdı, bağırdı ve bağırdı!
Bu dünyanın hatalarını bilmesini istedim.,
Çok geç olmadan.
Ancak bu yıl fırtınalar çok şiddetli,
Ve nehir gibi geçmedi, bu yaz.
Uçmak değil! Onun sözü ruhumuzda.
O iyi biri.
Hayır, o en iyilerinden biri!
Ve sonsuza kadar, duyuyorsun,
Bu şekilde kalacak!
Ben adamak dahi ушедшему kendi marşı.
Barış onunla olsun!
Her zaman böyle gideceğini bilmek,
Yine de sen yokken uluma.
Kostik gözyaşları ile şişmiş bir yüz ile,
Bir battaniyeye sarılmak için sinirsel bir karışıklık içinde.
Ve açık pencereye rüzgar her nefes ile düşünmek,
Buraya gelip yanına oturduğunu.
En sevdiğim dizüstü bilgisayarımı sırt çantasından aldım,
Ve " bir şey okumak ister misin?»
Ölüm gözlerinde özlem ile okuyorsun,
İrade, kendim, arkadaşlar hakkında nasıl,
Dünya sonsuza kadar mutsuz,
Acı, ağzına kadar, üst kalabalık.
Приснись bana Лелик.
Söylesene, gerçek şu ki, düşündüğün gibi.,
Büyük, sakin deniz?
Kalp tökezlediğinde, hava yudumuna ihtiyaç duyar,
Aç bir kurt gibi inlemek istediğinizde,
Ne zaman bellek shard göğüsleri yumruklar,
Asit ruhu yakar, ağrı uykuya dalmayı önler.
Vücut mavi-ölü titremeye attığında,
Ve uzanmış bir bıçak el altında dinlenmez,
O zaman ışıkları kapatıyorum, telefonu kapatıyorum,
Gözlerimi kapatıyorum, herkesi dışarı gönderiyorum.
Yalnız kalıyorum-kara delikte bir münzevi.
Ve düşüncelerimle, dostum, sana geliyorum.
Yastığın altından yazmamış romanını çıkarıyorum.,
Kapak-gözyaşları: "Aşk, inanç, aldatma."
İki kırmızı özellik bir haç içine iç içe.
Bu büyük hayatın sonu, doğuştan ölüm.
İnsancıl baba aptal oğlu nasıl öğretir,
Yani Aptallar için ders senin gerçek kitabın.
Aşk geldiğinde beyin nasıl çöker,
Yani müziğin kanı karıştırıyor.
Yani şarkı sözlerin ruhu böler,
Sünnet yapar, ölümü dışarı çıkarır.
Eksi kırk ısıtır, ısı susuzluğunu giderir,
Keder yaralarını iyileştirir, irin çözülür.
Bir kasırga ile hatırlamak beni uykuma götürür.
Bütün aile sana boyun eğmez.
"Davadaki ip taşıyıcılarına alkışlarımız…
Geçmiş infazlar ve sonsuza dek yaşayanlar,
Sarhoş, diri diri diri diri diri diri diri diri diri diri diri diri…»