Vienna Teng — Recessional şarkısının şarkı sözleri ve çevirisi
Sayfa, Vienna Teng adlı sanatçının "Recessional" şarkısının sözlerini ve Türkçeye çevirisini içeriyor.
Şarkı sözleri
«It's so beautiful here,"she says,
«This moment now and this moment, now.»
And I never thought I would find her here:
Flannel and satin, my four walls transformed.
But she’s looking at me, straight to center,
No room at all for any other thought.
And I know I don’t want this, oh, I swear I don’t want this.
There’s a reason not to want this but I forgot.
In the terminal she sleeps on my shoulder,
Hair falling forward, mouth all askew.
Fluorescent announcements beat their wings overhead:
«Passengers missing, we’re looking for you.»
And she dreams through the noise, her weight against me,
Face pressed into the corduroy grooves.
Maybe it means nothing, maybe it means nothing,
Maybe it means nothing, but I’m afraid to move.
And the words: they’re everything and nothing.
I want to search for her in the offhand remarks.
Who are you, taking coffee, no sugar?
Who are you, echoing street signs?
Who are you, the stranger in the shell of a lover,
Dark curtains drawn by the passage of time?
Oh, words, like rain, how sweet the sound.
«Well anyway,"she says, «I'll see you around…»
Şarkı sözü çevirisi
"Burası çok güzel" diyor,
«Bu an şimdi ve bu an, şimdi.»
Ve onu burada bulacağımı hiç düşünmemiştim.:
Flanel ve saten, dört duvarım değişti.
Ama bana doğru bakıyor.,
Başka bir düşünce için hiç yer yok.
Ve bunu istemediğimi biliyorum, yemin ederim bunu istemiyorum.
Bunu istememek için bir sebep var ama unuttum.
Terminalde omzumda uyuyor,
Saç öne doğru düşüyor, ağız tamamen çarpık.
Floresan duyurular kanatlarını havai yendi:
"Yolcular kayıp, sizi arıyoruz.»
Ve o gürültü ile rüyalar, bana karşı onun ağırlığı,
Kadife oluklara bastırılmış yüz.
Belki hiçbir şey ifade etmiyor, belki de hiçbir şey ifade etmiyor,
Belki bir anlamı yoktur, ama taşınmaktan korkuyorum.
Ve kelimeler: onlar her şey ve hiçbir şey.
Onu açık sözlü olarak aramak istiyorum.
Sen kimsin, kahve içiyorsun, şekersiz mi?
Sen kimsin, sokak tabelalarını mı yankılıyorsun?
Sen kimsin, sevgilinin kabuğundaki yabancı,
Zamanın geçişi ile çizilen karanlık perdeler?
Oh, kelimeler, yağmur gibi, ses ne kadar tatlı.
"Her neyse, «diyor," görüşürüz…»