Vincent Price — Berenice şarkısının şarkı sözleri ve çevirisi

Sayfa, Vincent Price adlı sanatçının "Berenice" şarkısının sözlerini ve Türkçeye çevirisini içeriyor.

Şarkı sözleri

MISERY is manifold. The wretchedness of earth is multiform. Overreaching the
wide horizon as the rainbow, its hues are as various as the hues of that arch —
as distinct too, yet as intimately blended. Overreaching the wide horizon as
the rainbow! How is it that from beauty I have derived a type of unloveliness?
— from the covenant of peace, a simile of sorrow? But as, in ethics,
evil is a consequence of good, so, in fact, out of joy is sorrow born.
Either the memory of past bliss is the anguish of to-day, or the agonies which
are, have their origin in the ecstasies which might have been
My baptismal name is Egaeus; that of my family I will not mention.
Yet there are no towers in the land more time-honored than my gloomy, gray,
hereditary halls. Our line has been called a race of visionaries;
and in many striking particulars — in the character of the family mansion — in
the frescos of the chief saloon — in the tapestries of the dormitories — in the
chiselling of some buttresses in the armory — but more especially in the
gallery of antique paintings — in the fashion of the library chamber — and,
lastly, in the very peculiar nature of the library’s contents — there is more
than sufficient evidence to warrant the belief
The recollections of my earliest years are connected with that chamber,
and with its volumes — of which latter I will say no more. Here died my mother.
Herein was I born. But it is mere idleness to say that I had not lived before
— that the soul has no previous existence. You deny it? — let us not argue the
matter. Convinced myself, I seek not to convince. There is, however,
a remembrance of aerial forms — of spiritual and meaning eyes — of sounds,
musical yet sad — a remembrance which will not be excluded; a memory like a
shadow — vague, variable, indefinite, unsteady; and like a shadow, too,
in the impossibility of my getting rid of it while the sunlight of my reason
shall exist
In that chamber was I born. Thus awaking from the long night of what seemed,
but was not, nonentity, at once into the very regions of fairy land — into a
palace of imagination — into the wild dominions of monastic thought and
erudition — it is not singular that I gazed around me with a startled and
ardent eye — that I loitered away my boyhood in books, and dissipated my youth
in reverie; but it is singular that as years rolled away, and the noon of
manhood found me still in the mansion of my fathers — it is wonderful what
stagnation there fell upon the springs of my life — wonderful how total an
inversion took place in the character of my commonest thought. The realities of
the world affected me as visions, and as visions only, while the wild ideas of
the land of dreams became, in turn, not the material of my every-day existence,
but in very deed that existence utterly and solely in itself
Berenice and I were cousins, and we grew up together in my paternal halls.
Yet differently we grew — I, ill of health, and buried in gloom — she, agile,
graceful, and overflowing with energy; hers, the ramble on the hill-side —
mine the studies of the cloister; I, living within my own heart, and addicted,
body and soul, to the most intense and painful meditation — she,
roaming carelessly through life, with no thought of the shadows in her path,
or the silent flight of the raven-winged hours. Berenice! -I call upon her
name — Berenice! — and from the gray ruins of memory a thousand tumultuous
recollections are startled at the sound! Ah, vividly is her image before me now,
as in the early days of her light-heartedness and joy! Oh, gorgeous yet
fantastic beauty! Oh, sylph amid the shrubberies of Arnheim! Oh,
Naiad among its fountains! And then — then all is mystery and terror,
and a tale which should not be told. Disease — a fatal disease,
fell like the simoon upon her frame; and, even while I gazed upon her,
the spirit of change swept over her, pervading her mind, her habits,
and her character, and, in a manner the most subtle and terrible,
disturbing even the identity of her person! Alas! the destroyer came and went!
— and the victim -where is she? I knew her not — or knew her no longer as
Among the numerous train of maladies superinduced by that fatal and primary one
which effected a revolution of so horrible a kind in the moral and physical
being of my cousin, may be mentioned as the most distressing and obstinate in
its nature, a species of epilepsy not unfrequently terminating in trance itself
— trance very nearly resembling positive dissolution, and from which her manner
of recovery was in most instances, startlingly abrupt. In the mean time my own
disease — for I have been told that I should call it by no other appellation —
my own disease, then, grew rapidly upon me, and assumed finally a monomaniac
character of a novel and extraordinary form — hourly and momently gaining vigor
— and at length obtaining over me the most incomprehensible ascendancy.
This monomania, if I must so term it, consisted in a morbid irritability of
those properties of the mind in metaphysical science termed the attentive.
It is more than probable that I am not understood; but I fear, indeed,
that it is in no manner possible to convey to the mind of the merely general
reader, an adequate idea of that nervous intensity of interest with which,
in my case, the powers of meditation (not to speak technically) busied and
buried themselves, in the contemplation of even the most ordinary objects of
the universe
To muse for long unwearied hours, with my attention riveted to some frivolous
device on the margin, or in the typography of a book; to become absorbed,
for the better part of a summer’s day, in a quaint shadow falling aslant upon
the tapestry or upon the floor; to lose myself, for an entire night,
in watching the steady flame of a lamp, or the embers of a fire;
to dream away whole days over the perfume of a flower; to repeat, monotonously,
some common word, until the sound, by dint of frequent repetition,
ceased to convey any idea whatever to the mind; to lose all sense of motion or
physical existence, by means of absolute bodily quiescence long and obstinately
persevered in: such were a few of the most common and least pernicious vagaries
induced by a condition of the mental faculties, not, indeed, altogether
unparalleled, but certainly bidding defiance to anything like analysis or
Yet let me not be misapprehended. The undue, earnest, and morbid attention thus
excited by objects in their own nature frivolous, must not be confounded in
character with that ruminating propensity common to all mankind,
and more especially indulged in by persons of ardent imagination.
It was not even, as might be at first supposed, an extreme condition,
or exaggeration of such propensity, but primarily and essentially distinct and
different. In the one instance, the dreamer, or enthusiast, being interested by
an object usually not frivolous, imperceptibly loses sight of this object in a
wilderness of deductions and suggestions issuing therefrom, until,
at the conclusion of a day dream often replete with luxury, he finds the
incitamentum, or first cause of his musings, entirely vanished and forgotten.
In my case, the primary object was invariably frivolous, although assuming,
through the medium of my distempered vision, a refracted and unreal importance.
Few deductions, if any, were made; and those few pertinaciously returning in
upon the original object as a centre. The meditations were never pleasurable;
and, at the termination of the reverie, the first cause, so far from being out
of sight, had attained that supernaturally exaggerated interest which was the
prevailing feature of the disease. In a word, the powers of mind more
particularly exercised were, with me, as I have said before, the attentive,
and are, with the day-dreamer, the speculative
My books, at this epoch, if they did not actually serve to irritate the
disorder, partook, it will be perceived, largely, in their imaginative and
inconsequential nature, of the characteristic qualities of the disorder itself.
I well remember, among others, the treatise of the noble Italian,
Coelius Secundus Curio, «De Amplitudine Beati Regni Dei; «St.
Austin’s great work, the «City of God;» and Tertullian’s «De Carne Christi ,»
in which the paradoxical sentence «Mortuus est Dei filius; credible est quia
ineptum est: et sepultus resurrexit; certum est quia impossibile est, «occupied my undivided time, for many weeks of laborious and fruitless
Thus it will appear that, shaken from its balance only by trivial things,
my reason bore resemblance to that ocean-crag spoken of by Ptolemy Hephestion,
which steadily resisting the attacks of human violence, and the fiercer fury
of the waters and the winds, trembled only to the touch of the flower called
Asphodel. And although, to a careless thinker, it might appear a matter beyond
doubt, that the alteration produced by her unhappy malady, in the moral
condition of Berenice, would afford me many objects for the exercise of that
intense and abnormal meditation whose nature I have been at some trouble in
explaining, yet such was not in any degree the case. In the lucid intervals of
my infirmity, her calamity, indeed, gave me pain, and, taking deeply to heart
that total wreck of her fair and gentle life, I did not fall to ponder,
frequently and bitterly, upon the wonder-working means by which so strange a
revolution had been so suddenly brought to pass. But these reflections partook
not of the idiosyncrasy of my disease, and were such as would have occurred,
under similar circumstances, to the ordinary mass of mankind. True to its own
character, my disorder revelled in the less important but more startling
changes wrought in the physical frame of Berenice — in the singular and most
appalling distortion of her personal identity
During the brightest days of her unparalleled beauty, most surely I had never
loved her. In the strange anomaly of my existence, feelings with me,
had never been of the heart, and my passions always were of the mind.
Through the gray of the early morning — among the trellised shadows of the
forest at noonday — and in the silence of my library at night — she had flitted
by my eyes, and I had seen her — not as the living and breathing Berenice,
but as the Berenice of a dream; not as a being of the earth, earthy,
but as the abstraction of such a being; not as a thing to admire,
but to analyze; not as an object of love, but as the theme of the most
abstruse although desultory speculation. And now — now I shuddered in her
presence, and grew pale at her approach; yet, bitterly lamenting her fallen and
desolate condition, I called to mind that she had loved me long, and,
in an evil moment, I spoke to her of marriage
And at length the period of our nuptials was approaching, when, upon an
afternoon in the winter of the year — one of those unseasonably warm, calm,
and misty days which are the nurse of the beautiful Halcyon , — I sat,
(and sat, as I thought, alone,) in the inner apartment of the library.
But, uplifting my eyes, I saw that Berenice stood before me
Was it my own excited imagination — or the misty influence of the atmosphere —
or the uncertain twilight of the chamber — or the gray draperies which fell
around her figure — that caused in it so vacillating and indistinct an outline?
I could not tell. She spoke no word; and I — not for worlds could I have
uttered a syllable. An icy chill ran through my frame; a sense of insufferable
anxiety oppressed me; a consuming curiosity pervaded my soul; and sinking back
upon the chair, I remained for some time breathless and motionless,
with my eyes riveted upon her person. Alas! its emaciation was excessive,
and not one vestige of the former being lurked in any single line of the
contour. My burning glances at length fell upon the face
The forehead was high, and very pale, and singularly placid; and the once jetty
hair fell partially over it, and overshadowed the hollow temples with
innumerable ringlets, now of a vivid yellow, and jarring discordantly,
in their fantastic character, with the reigning melancholy of the countenance.
The eyes were lifeless, and lustreless, and seemingly pupilless,
and I shrank involuntarily from their glassy stare to he contemplation of the
thin and shrunken lips. They parted; and in a smile of peculiar meaning,
the teeth of the changed Berenice disclosed themselves slowly to my view.
Would to God that I had never beheld them, or that, having done so, I had died!
The shutting of a door disturbed me, and, looking up, I found that my cousin
had departed from the chamber. But from the disordered chamber of my brain,
had not, alas! departed, and would not be driven away, the white and ghastly
spectrum of the teeth. Not a speck on their surface — not a shade on their
enamel — not an indenture in their edges — but what that period of her smile
had sufficed to brand in upon my memory. I saw them now even more unequivocally
than I beheld them then. The teeth! — the teeth! — they were here, and there,
and everywhere, and visibly and palpably before me; long, narrow,
and excessively white, with the pale lips writhing about them, as in the very
moment of their first terrible development. Then came the full fury of my
monomania, and I struggled in vain against its strange and irresistible
influence. In the multiplied objects of the external world I had no thoughts
but for the teeth. For these I longed with a phrenzied desire. All other
matters and all different interests became absorbed in their single
contemplation. They — they alone were present to the mental eye, and they,
in their sole individuality, became the essence of my mental life.
I held them in every light. I turned them in every attitude. I surveyed their
characteristics. I dwelt upon their peculiarities. I pondered upon their
conformation. I mused upon the alteration in their nature. I shuddered as I
assigned to them in imagination a sensitive and sentient power, and even when
unassisted by the lips, a capability of moral expression. Of Mademoiselle Salle
it has been well said, «Que tous ses pas etaient des sentiments ,»
and of Berenice I more seriously believed que toutes ses dents etaient des
idees. Des idees! — ah here was the idiotic thought that destroyed me!
Des idees! — ah therefore it was that I coveted them so madly! I felt that
their possession could alone ever restore me to peace, in giving me back to
And the evening closed in upon me thus — and then the darkness came,
and tarried, and went — and the day again dawned — and the mists of a second
night were now gathering around — and still I sat motionless in that solitary
room — and still I sat buried in meditation — and still the phantasma of the
teeth maintained its terrible ascendancy, as, with the most vivid hideous
distinctness, it floated about amid the changing lights and shadows of the
chamber. At length there broke in upon my dreams a cry as of horror and dismay;
and thereunto, after a pause, succeeded the sound of troubled voices,
intermingled with many low moanings of sorrow or of pain. I arose from my seat,
and throwing open one of the doors of the library, saw standing out in the
ante-chamber a servant maiden, all in tears, who told me that Berenice was — no
more! She had been seized with epilepsy in the early morning, and now,
at the closing in of the night, the grave was ready for its tenant,
and all the preparations for the burial were completed
I found myself sitting in the library, and again sitting there alone.
It seemed that I had newly awakened from a confused and exciting dream.
I knew that it was now midnight, and I was well aware, that since the setting
of the sun, Berenice had been interred. But of that dreary period which
intervened I had no positive, at least no definite comprehension.
Yet its memory was replete with horror — horror more horrible from being vague,
and terror more terrible from ambiguity. It was a fearful page in the record
my existence, written all over with dim, and hideous, and unintelligible
recollections. I strived to decypher them, but in vain; while ever and anon,
like the spirit of a departed sound, the shrill and piercing shriek of a
female voice seemed to be ringing in my ears. I had done a deed — what was it?
I asked myself the question aloud, and the whispering echoes of the chamber
answered me, — «what was it? «On the table beside me burned a lamp, and near it lay a little box.
It was of no remarkable character, and I had seen it frequently before,
for it was the property of the family physician; but how came it there,
upon my table, and why did I shudder in regarding it? These things were in no
manner to be accounted for, and my eyes at length dropped to the open pages of
a book, and to a sentence underscored therein. The words were the singular but
simple ones of the poet Ebn Zaiat: — «Dicebant mihi sodales si sepulchrum
amicae visitarem, curas meas aliquantulum fore levatas .» Why then,
as I perused them, did the hairs of my head erect themselves on end,
and the blood of my body become congealed within my veins?
There came a light tap at the library door — and, pale as the tenant of a tomb,
a menial entered upon tiptoe. His looks were wild with terror, and he spoke to
me in a voice tremulous, husky, and very low. What said he? — some broken
sentences I heard. He told of a wild cry disturbing the silence of the night —
of the gathering together of the household — of a search in the direction of
the sound; and then his tones grew thrillingly distinct as he whispered me of a
violated grave — of a disfigured body enshrouded, yet still breathing — still
palpitating — still alive !
He pointed to garments; - they were muddy and clotted with gore.
I spoke not, and he took me gently by the hand: it was indented with the
impress of human nails. He directed my attention to some object against the
wall. I looked at it for some minutes: it was a spade. With a shriek I bounded
to the table, and grasped the box that lay upon it. But I could not force it
open; and in my tremor, it slipped from my hands, and fell heavily,
and burst into pieces; and from it, with a rattling sound, there rolled out
some instruments of dental surgery, intermingled with thirty-two small,
white and ivory-looking substances that were scattered to and fro about the

Şarkı sözü çevirisi

Sefalet çeşitlidir. Dünya'nın sefilliği çok şekillidir. Aşırı tepki
gökkuşağı gibi geniş ufuk, tonları o kemerin tonları kadar çeşitlidir —
ayrı olarak da, henüz yakından harmanlanmış. Geniş ufku aşarak
gökkuşağı! Nasıl oluyor da güzellikten bir tür unloveliness elde ettim?
- barış antlaşmasından, üzüntü benzetmesinden mi? Ama etik olarak,
kötülük, iyinin bir sonucudur,bu yüzden, aslında, sevinçten doğan üzüntü.
Ya geçmiş mutluluğun anısı, bugünün ıstırabıdır ya da ıstıraptır.
belki de ecstasy'lerde kökenleri var.
Vaftiz ismim Egaeus; ailemden bahsetmeyeceğim.
Ve yine de, bu topraklarda benim kasvetli, gri rengimden daha onurlu kuleler yok,
kalıtsal salonlar. Bizim hat vizyoner bir ırk olarak adlandırılmıştır;
ve birçok çarpıcı ayrıntıda-aile konağının karakterinde -
baş salonun freskleri-yurtların duvar halılarında —
cephanelikte bazı payandaların keskinleştirilmesi — ama özellikle de
antika Resim Galerisi — kütüphane odası moda-ve,
son olarak, kütüphanenin içeriğinin çok tuhaf doğasında-daha fazlası var
Bu inancı haklı çıkarmak için yeterli kanıttan daha fazlası
İlk yıllarımın anıları bu oda ile bağlantılı,
ve hacimleri ile-daha fazla söylemeyeceğim. Annem burada öldü.
Burada doğmuş oldu. Ama daha önce yaşamadığımı söylemek sadece tembellik.
- ruhun daha önce var olmadığını. İnkar mı ediyorsun? — hadi anne bize
irin. Kendimi ikna ettim, ikna etmemeye çalışıyorum. Ancak,
hava formlarının — manevi ve anlamlı gözlerin — seslerin hatırlanması,
müzikal ama üzücü-dışlanmayacak bir anı;
gölge-belirsiz, değişken, belirsiz, kararsız; ve bir gölge gibi, çok,
ondan kurtulmanın imkansızlığında, güneş ışığı benim düşüncemdeyken
var olacak
O odada doğdum. Böylece görünen şeyin uzun gecesinden uyandı,
ama değildi, nonentity, bir kerede peri topraklarının çok bölgelerine - bir
hayal Sarayı-manastır düşüncesinin vahşi egemenliklerine ve
bilgeliği — etrafımdaki bakışları ile baktı ki tekil değildir ve
ateşli göz, çocukluğumu kitaplarda dolaştığım ve gençliğimi dağıttığım şeydir
yıl şansım yok gibi ve öğlen düş; ama tekil olur
erkeklik beni hala babalarımın malikanesinde buldu-bu harika bir şey
durgunluk hayatımın yaylarına düştü-ne kadar toplam bir harika
inversiyon, en yaygın düşüncemin karakterinde gerçekleşti. 'Nin gerçekleri
dünya beni vizyonlar olarak ve sadece vizyonlar olarak etkiledi, vahşi fikirler ise
rüyalar ülkesi, her gün varlığımın malzemesi değildi,
ama bu varoluş tamamen ve sadece kendi içinde
Berenice ve ben kuzendik ve babalık salonlarımda birlikte büyüdük.
Ve yine de farklı bir şekilde büyüdük-ben, sağlık hastasıyım ve kasvetli bir şekilde gömüldüm-o, çevik,
zarif, ve enerji ile taşan; onun, tepe tarafında ramble —
benim manastır çalışmaları; ben, kendi kalbimde yaşayan, ve bağımlısı,
beden ve ruh, en yoğun ve acı verici meditasyona-o,
hayat boyunca dikkatsizce dolaşıyor, yolundaki gölgeler hakkında hiçbir düşünce olmadan,
ya da kuzgun kanatlı saatlerin sessiz uçuşu. Berenice! -Çağrı üzerine ben onu
isim-Berenice! - ve hafızanın gri kalıntılarından bin çalkantılı
hatırlamalar sese şaşırdı! Ah, şimdi benden önce onun görüntüsü canlı,
onun hafif yüreklilik ve sevinç ilk günlerinde olduğu gibi! Oh, henüz muhteşem
fantastik güzellik! Arnheim'ın çalılıklarının ortasında sylph! Ey,
Naiad çeşmeleri arasında! Ve sonra-o zaman her şey gizem ve korku,
ve söylenmemesi gereken bir hikaye. Hastalık-ölümcül bir hastalık,
onun çerçevesine simoon gibi düştü; ve ben ona bakarken bile,
değişim ruhu onu süpürdü, zihnini, alışkanlıklarını süpürdü,
ve onun karakteri, ve bir şekilde en ince ve korkunç,
kişiliğinin kimliğini bile rahatsız ediyor! Ne yazık ki! destroyer geldi ve gitti!
o nerede ve kurban? Onu tanımıyordum - ya da artık tanımıyordum.
Ölümcül ve birincil olan tarafından süperinduced hastalıkların sayısız tren arasında
bu, ahlaki ve fiziksel olarak çok korkunç bir devrim yarattı
kuzenim olmak, dünyadaki en üzücü ve inatçı olarak adlandırılabilir.
doğası, transun kendisinde nadiren sona ermeyen bir epilepsi türüdür
- trance neredeyse pozitif çözünmeyi andırıyor ve onun tarzı
kurtarma çoğu durumda, şaşırtıcı derecede ani oldu. Bu arada kendi kendime
hastalık - çünkü başka bir isim olmadan onu aramam gerektiği söylendi —
kendi hastalığım, o zaman, üzerimde hızla büyüdü ve sonunda bir monomaniac kabul etti
romanın ve sıra dışı formun karakteri-saatlik ve anlık olarak canlılık kazanıyor
- ve sonunda benim üzerimde en anlaşılmaz yükselişi elde etmek.
Bu monomania, bu kadar süreli gerekiyorsa ... ... karşı büyük bir huzursuzluk oluşuyordu
metafizik bilimdeki zihnin bu özellikleri özenli olarak adlandırıldı.
Muhtemelen beni anlamadılar, ama gerçekten korkuyorum,
sadece generalin zihnine aktarmanın hiçbir şekilde mümkün olmadığını
okuyucu, ilginin bu sinir yoğunluğu hakkında yeterli bir fikir,
benim durumumda, meditasyonun güçleri (teknik olarak konuşmamak için) meşgul ve
en sıradan nesnelerin bile tefekküründe kendilerini gömdüler
Uzun konuştuk saatlerce muse, dikkatimi biraz uçarı için perçinli
kenar boşluğunda veya bir kitabın tipografisinde cihaz; absorbe olmak,
bir yaz gününün daha iyi bir kısmı için, aslant'ın üzerine düşen şirin bir gölgede
goblen veya zemin üzerinde; kendimi kaybetmek, bütün bir gece için,
bir lambanın sabit alevini veya bir ateşin kömürlerini izlerken;
bir çiçek parfüm tüm gün hayallere dalmak için; tekrar tekdüze,
bazı ortak kelime, sese kadar, sık tekrarlama ile,
herhangi bir fikri akla ne olursa olsun iletmeyi bıraktı; tüm hareket duygusunu kaybetmek veya
fiziksel varoluş, mutlak bedensel sükunet yoluyla uzun ve inatla
sebat: bunlar en yaygın ve en az zararlı kaprislerden birkaçıydı
akli dengeyi değil, duruma bağlı, gerçekten, tamamen
eşsiz, ama kesinlikle analiz veya analiz gibi herhangi bir şeye meydan okumak
Henüz misapprehended beni. Bu nedenle, aşırı, ciddi ve acı verici dikkat
kendi doğasında anlamsız nesneler tarafından heyecanlı, içinde karışık olmamalıdır
tüm insanlık için ortak olan bu ruminating eğilimi ile karakter,
ve özellikle ateşli hayal gücü olan kişiler tarafından şımartıldı.
İlk başta olduğu gibi, aşırı bir durum bile değildi,
ya da böyle bir eğilimin abartı, ama her şeyden önce ve esasen farklı ve
farklı. Bir durumda, hayalperest veya meraklısı,
bir nesne genellikle anlamsız değildir, bu nesnenin görüşünü fark edilmeden kaybeder.
kesintilerin ve tekliflerin vahşi doğası,,
lüks ile sık sık dolu gün bir rüya sonucunda bulduğu
ıncitamentum, ya da onun düşüncelerinin ilk nedeni, tamamen ortadan kayboldu ve unutuldu.
Benim durumumda, birincil nesne her zaman anlamsız olsa da,
distempered vizyonumun ortamı sayesinde, kırılmış ve gerçek dışı bir önem.
Eğer varsa, çok az kesinti yapıldı; ve bu birkaçı uygun bir şekilde geri döndü
bir merkez olarak orijinal nesne üzerine. Meditasyonlar asla zevkli değildi;
uzak, düşler, ilk dava bitiminde, dışarıda olduğu kadar
tabii ki, doğaüstü abartılı ilgiyi elde etti.
hastalığın baskın özelliği. Tek kelimeyle, aklın güçleri daha fazla
özellikle egzersiz, benimle, daha önce de söylediğim gibi, özenli,
ve, gündüz hayalperest ile, spekülatif
Kitaplarım, bu çağda, Eğer gerçekten insanları rahatsız etmeselerdi.
bozukluk, partook, büyük ölçüde, yaratıcı ve yaratıcı olarak algılanacaktır.
bozukluğun kendisinin karakteristik özelliklerinin önemsiz doğası.
Diğerlerinin yanı sıra, asil italyan'ın tezini de hatırlıyorum,
Coelius Secundus Curio, «De Amplitudine Beati Regni Dei; " St.
Austin'in büyük eseri "Tanrı'nın şehri» ve Tertullian'ın «de Carne Christi" dir ,»
hangi paradoksal cümle " Mortuus est Dei filius; güvenilir est quia
ıneptum est: et sepultus resurrexit; certum est quia ımpossibile est, " bölünmemiş zamanımı işgal etti, haftalarca zahmetli ve sonuçsuz kaldı
Böylece, sadece önemsiz şeyler tarafından dengesinden sarsılmış gibi görünecektir,
benim sebebim, Ptolemy Hephestion tarafından konuşulan okyanus uçurumuna benzerlik taşıyordu,
insan şiddeti saldırılarına ve daha şiddetli öfkeye sürekli olarak direnen
sulardan ve rüzgarlardan, sadece çiçeğin dokunuşuna titredi.
Asphodel. Ve dikkatsiz bir düşünür için, bunun ötesinde bir mesele gibi görünebilir
şüphe, onun mutsuz hastalık tarafından üretilen değişiklik, ahlaki
Berenice'nin durumu, bunun için bana birçok nesne verecekti
doğası gereği bazı sıkıntılarda olduğum yoğun ve anormal meditasyon
açıklama, ancak böyle bir durumda değildi. Berrak aralıklarda
benim zayıflığım, onun felaketi, gerçekten, bana acı verdi ve kalbe derinden alarak
onun adil ve nazik hayatının bu toplam enkazı, düşünmek için düşmedim,
sık sık ve acı bir şekilde, bu kadar garip olan harikulade çalışma araçları üzerine
devrim o kadar aniden gerçekleşmişti ki. Ama bu yansımalar ayrıldı
benim hastalığın idiosyncrasy değil, ve böyle olurdu gibi oldu,
benzer koşullar altında, insanlığın sıradan kitlesine. Kendi başına doğru
karakter, benim bozukluk daha az önemli ama daha şaşırtıcı revelled
berenice'nin fiziksel çerçevesinde meydana gelen değişiklikler-tekil ve çoğu
kişisel kimliğinin korkunç çarpıtılması
Eşsiz güzelliğinin en parlak günlerinde, kesinlikle hiç yaşamadım
onu sevdi. Varlığımın garip anomalisinde, benimle olan hisler,
hiç kalpten olmamıştım ve tutkularım her zaman akıldan geliyordu.
Sabahın erken saatlerinde gri ile - kafesli gölgeler arasında
öğlen Ormanı - ve geceleri kütüphanemin sessizliğinde-uçtu
gözlerimle ve onu gördüm — yaşayan ve nefes alan Berenice gibi değil,
ama bir rüyanın Berenice olarak; yeryüzünün bir varlığı olarak değil, dünyevi,
ama böyle bir varlığın soyutlanması olarak; hayranlık duyulacak bir şey olarak değil,
ama analiz etmek için; sevginin bir nesnesi olarak değil, en çok tema olarak
abstruse rağmen desultory spekülasyon. Ve şimdi-şimdi onun içinde titredim
varlığı, ve onun yaklaşımı solgun büyüdü; yine de, acı ona düşmüş ağıt ve
ıssız bir durumda, beni uzun zamandır sevdiğini hatırladım ve,
kötü bir anda, onunla evlilik hakkında konuştum.
Ve sonunda, evliliğimizin dönemi yaklaşıyordu, ne zaman, bir gün, bir gün, bir gün, bir gün, bir gün, bir gün, bir gün, bir gün, bir gün
yılın kışında öğleden sonra-mevsime uygun olmayan sıcak, sakin olanlardan biri,
ve güzel Halcyon'un hemşiresi olan puslu günler, - oturdum,
(ve düşündüğüm gibi, yalnız oturdum) kütüphanenin iç dairesinde.
Ama gözlerimi kaldırırken, berenice'nin önümde durduğunu gördüm
Kendi heyecanlı hayal gücüm mü yoksa atmosferin Sisli etkisi miydi —
ya da odanın belirsiz alacakaranlığı-ya da düşen gri perdeler
figürünün etrafında - bu kadar titreyen ve belirsiz bir taslağa neden olan nedir?
Söyleyemedim. O hiçbir kelime konuştu; ve ben-dünyalar için değil olabilir
bir hece telaffuz etti. Buzlu bir ürperti çerçevemden geçti; dayanılmaz bir his
kaygı beni ezdi; tüketen bir merak ruhumu sardı; ve geri batan
sandalyenin üzerinde, bir süre nefessiz ve hareketsiz kaldım,
gözlerim onun yüzüne perçinlenmiş. Ne yazık ki! onun zayıflaması aşırı oldu,
ve eskinin hiçbir kalıntısı, dünyanın herhangi bir satırında gizlenmedi.
kontur. Yanan bakışlarım yüzüne düştü
Alın yüksek, çok solgun ve tek başına sakin ve bir zamanlar iskeleydi
saç kısmen üzerine düştü ve içi boş tapınakları gölgede bıraktı.
sayısız bukleler, şimdi parlak sarı ve uyumsuz,
fantastik karakterlerinde, yüzünün hüküm süren melankolisi ile.
Gözler cansız, şehvetsiz ve görünüşte pupilless,
ve ben istemeden camsı bakışlarından onun tefekkürüne kadar küçüldüm
ince ve büzülmüş dudaklar. Ayrıldılar; ve tuhaf bir anlam gülümsemesinde,
değişen Berenice'nin dişleri yavaş yavaş ortaya çıktı.
Asla onları görmüş olsaydı, ya da o, bu kadar şeyi yaptıktan sonra Allah'a ki, ben öldüm!
Bir kapının kapanması beni rahatsız etti ve yukarı baktığımda kuzenimi buldum
odasından ayrıldı vardı. Ama beynimin düzensiz odasından,
ne yazık ki, yoktu! ayrıldı ve beyaz ve korkunç bir şekilde sürülmeyecekti
dişlerin spektrumu. Yüzeylerinde bir leke yok-yüzeylerinde bir gölge yok.
emaye-kenarlarında bir girinti değil — ama gülümsemesinin bu dönemi nedir
hafızama damgalamak için yeterliydi. Onları şimdi daha da açık bir şekilde gördüm
o zaman onları gördüm. Dişler! - dişler! - buradaydılar ve oradaydılar.,
ve her yerde ve benden önce gözle görülür ve palpably; uzun, dar,
ve aşırı beyaz, solgun dudaklar etraflarında kıvranıyor, aynı zamanda çok beyaz.
ilk korkunç gelişimlerinin anı. Sonra benim tam öfke geldi
monomania ve ben onun garip ve dayanılmaz karşı boşuna mücadele
etkileşim. Dış dünyanın çarpılan nesnelerinde hiçbir düşüncem yoktu
ama dişler için. Bunlar için bir frenzied arzu ile özlem. Diğer tüm
meseleler ve tüm farklı çıkarlar tek başlarına emildi
tefekkür. Onlar-onlar sadece zihinsel göz için mevcuttu ve onlar,
onların tek bireyselliğinde, zihinsel hayatımın özü haline geldi.
Onları her ışıkta tuttum. Her tavrını onlara verdim. Ankete katılan onların ben
özellikler. Onların özelliklerini düşündüm. Onların üzerine düşündüm
uyma. Doğalarındaki değişimi düşündüm. Ben ürperdim
onlara hayal gücünde hassas ve duyarlı bir güç verilir ve hatta
dudaklar tarafından desteklenmeyen, ahlaki bir ifade yeteneği. Mademoiselle Salle
iyi söylendi, " que tous ses pas etaient des sentiments ,»
ve berenice ben daha ciddi que toutes ses Ezik etaient des inanılan
idees. Des ıdees! - ah işte beni mahveden aptal düşünce!
Des ıdees! - ah bu yüzden onları çok delice imreniyordum! Hissettim
sahip oldukları tek başına beni barışa geri getirebilir, beni barışa geri verebilir.
Ve akşam üzerime kapandı-ve sonra karanlık geldi,
ve geçti ve gitti-ve gün tekrar doğdu — ve bir saniyenin sisi
gece şimdi etrafında toplanıyordu-ve hala o yalnız hareketsiz oturdu
oda - ve hala meditasyon gömülü oturdu-ve hala phantasma
dişler, en canlı iğrenç ile olduğu gibi korkunç üstünlüğünü korudu
distinctness, değişen ışıklar ve gölgeler arasında yüzüyordu
odacık. Sonunda rüyalarımda korku ve dehşet gibi bir ağlama vardı;
ve orada, bir duraklamadan sonra, sorunlu seslerin sesini başardı,
üzüntü veya acı Birçok düşük inilti ile iç içe. Ben oturduğum yerden kalktım ,
ve kütüphanenin kapılarından birini açarak, sokakta ayakta dururken gördüm.
ante-chamber bir hizmetçi kızlık, tüm gözyaşları içinde, kim berenice olduğunu söyledi - hayır
daha fazla! Sabahın erken saatlerinde epilepsi ile ele geçirildi ve şimdi,
gecenin kapanışında, mezar kiracısı için hazırdı,
ve mezar için tüm hazırlıklar tamamlandı
Kendimi kütüphanede otururken ve yine orada yalnız otururken buldum.
Son zamanlarda şaşkın ve heyecan verici bir rüyadan uyanmışım gibi görünüyordu.
Şimdi gece yarısı olduğunu biliyordum ve ayardan beri bunu çok iyi biliyordum
güneşten Berenice gömülmüştü. Ama o kasvetli dönemin
ama olumlu bir şeyim yoktu, en azından kesin bir anlayışım yoktu.
Yine de hafızası korku ile doluydu-korku belirsiz olmaktan daha korkunç,
ve terör belirsizlikten daha korkunç. Bu kayıtta korkunç bir sayfa oldu
varlığım, her yerde loş, iğrenç ve anlaşılmaz bir şekilde yazılmıştır
hatırlayışlar. Onları deşifre etmeye çalıştım, ama boşuna; şimdiye kadar ve anon,
ayrılacak bir sesin ruhu gibi, bir sesin Tiz ve delici çığlığı gibi.
kadın sesi kulaklarımda çınlıyor gibiydi. Bir şey yaptım - ne oldu?
Kendime bu soruyu yüksek sesle sordum ve odanın fısıldayan yankıları
bana cevap verdi — " ne oldu? "Yanımdaki masada bir lamba yandı ve yanında küçük bir kutu vardı.
Kayda değer bir karaktere sahip değildi ve daha önce sık sık görmüştüm,
çünkü bu bir aile doktorunun mülkiyetiydi, ama oraya nasıl geldi,
masamda ve neden bu konuda titredim? Bunları yok edildi
gözlerim açık sayfalara düştü ve gözlerim açık sayfalara düştü.
bu bir kitaptır ve içinde vurgulanmış bir cümledir. Kelimeler tekil ama
şair Ebn Zaiat'ın basit olanları: - " Dicebant mihi sodales si sepulchrum
amicae visitarem, curas meas aliquantulum fore levatas . Sonra da » neden ,
onları incelerken, kafamın kılları kendilerini dikti mi,
ve Vücudumun kanı damarlarımda donuyor mu?
Kütüphanenin kapısına hafif bir dokunuş geldi — ve mezarın kiracısı gibi solgun,
ayak parmaklarına bir siyah girdi. Bakışları dehşete kapıldı ve onunla konuştu.
ben titreyen, husky ve çok düşük bir sesle. Ne dedi? - bazı kırık
cümleler duydum. Gecenin sessizliğini rahatsız eden vahşi bir ağlamadan bahsetti. —
hanehalkının bir araya gelmesi-doğru bir arama
ses; ve sonra onun sesleri, bana bir şey fısıldadığında heyecan verici bir şekilde farklılaştı.
kırık bir mezar-şekilsiz bir vücut tarafından kuşatılmış, ama yine de nefes alıyor-hala
çırpınan - hala hayatta !
Giysilere işaret etti; - çamurlu ve gore ile pıhtılaşmıştı.
Ben konuşmadım, ve o yavaşça elini aldı: o ile girintili oldu
insan tırnaklarını etkileyin. Dikkatimi ona karşı bir nesneye yönlendirdi.
duvar. Birkaç dakika baktım: bir kürekti. Bir çığlık ile sınırladım
masaya uzandı ve üzerine yatan kutuyu kavradı. Ama zorlayamadım.
açık; ve titrememde, ellerimden kaymış ve ağır bir şekilde düştü,
ve paramparça oldu, ve ondan, bir çıngırak sesi ile, dışarı yuvarlandı
diş cerrahisinin bazı aletleri, otuz iki küçük ile iç içe geçmiş,
dünya çapında ileri geri dağılmış beyaz ve fildişi görünümlü maddeler.